Gerelateerd aan Psalmen 99

Voor de koorleider. Op de wijs van De lelies. Een getuigenis. Van Asaf, een psalm. (80:2) Hoor ons, herder van Israël, die Jozef leidt als een kudde. U die troont op de cherubs, verschijn in luister

De HEER is koning-laat de aarde juichen, laat vreugde heersen van kust tot kust.

Daar zal ik je ontmoeten, en vanaf die plaats, boven de verzoeningsplaat, tussen de twee cherubs op de ark met de verbondstekst, zal ik met je spreken en je alles zeggen wat ik van de Israëlieten verlang.

De aarde kraakt en barst open, de aarde schokt en schudt heen en weer, de aarde kantelt en wankelt vervaarlijk.

De HEER is koning, met hoogheid is hij bekleed, de HEER is met macht bekleed en omgord. Vast staat de wereld, zij wankelt niet,

“Babel is gevallen!” Van die tijding beeft de aarde, alle volken horen hoe het schreeuwt.

De hemel scheurde los en rolde zich als een boekrol op. Geen berg of eiland bleef op zijn plaats.

Toen zag ik een grote witte troon en hem die daarop zat. De aarde en de hemel vluchtten van hem weg en verdwenen in het niets.

Onderwerp u, toon de HEER uw ontzag, breng hem bevend uw hulde.

Hebben jullie geen ontzag voor mij? -spreekt de HEER. Beven jullie niet voor mij? Ik heb met zand de zee aan banden gelegd, haar een vaste grens gesteld. Haar golven donderen, maar tevergeefs, ze bruisen onstuimig, maar worden gestuit.

met de woorden: 'Wij danken u, Heer, onze God, Almachtige, die is en die was, want in uw grote macht neemt u nu het koningschap op u.

De HEER heeft hun geest in verwarring gebracht. Zo komt Egypte ten val, wat het ook onderneemt, als een dronkaard die in zijn eigen braaksel valt.

Zijn bliksems verlichten de wereld, de aarde ziet het en beeft.

Zeg aan de volken: 'De HEER is koning. Vast staat de wereld, zij wankelt niet. Hij oordeelt de volken naar recht en wet.'

Ik zag de bergen, ze beefden, de heuvels, ze huiverden.

Geliefde broeders en zusters, u bent altijd gehoorzaam geweest toen ik bij u was. Wees het des te meer nu ik niet bij u ben. Blijf u inspannen voor uw redding, en doe dat in diep ontzag voor God,

(18:11) hij besteeg de cherub en vloog, zwevend op de vleugels van de wind.

U toont geen inzicht, geen begrip, en doolt in duisternis rond, de aarde wankelt op haar grondvesten.

De aarde beeft van Edoms val, hun gejammer klinkt tot aan de Rode Zee.

Daarna zag ik dit: boven de koepel boven de cherubs was iets te zien dat leek op een troon van saffier.