Gerelateerd aan Job 14:10

Bedenk toch: in een zucht is mijn leven voorbij, nooit weer zal mijn blik het goede aanschouwen.

Een mens gaat liggen en staat niet meer op. Zolang de hemel zal bestaan, ontwaakt hij niet, hij wordt niet uit zijn slaap gewekt.

Waarom ben ik niet in haar schoot gestorven, niet gestikt toen ik ter wereld kwam!

Nog eens schreeuwde Jezus het uit, toen gaf hij de geest.

Op zekere dag stierf de bedelaar, en hij werd door de engelen weggedragen om aan Abrahams hart te rusten. Ook de rijke stierf en werd begraven.

Hoezeer mijn huid ook is geschonden, toch zal ik in dit lichaam God aanschouwen.

Na zijn zonen deze opdracht te hebben gegeven trok Jakob zijn voeten weer op het bed. Toen blies hij de laatste adem uit en werd hij verenigd met zijn voorouders.

Onmiddellijk viel ze voor zijn voeten neer en stierf. Toen de jongemannen binnenkwamen, troffen ze haar dood aan. Ze droegen haar naar buiten en begroeven haar bij haar man.

Ja, mijn huis staat in het dodenrijk, in de duisternis spreid ik mijn bed.

Maar de ogen van de goddelozen doven, zij vinden nergens meer een toevlucht; hun enige vooruitzicht is de dood.'

Waarom hebt u mij ter wereld laten komen? Waarom ben ik niet gestikt, voor iemand mij had gezien?

Een goddeloze gaat door zijn slechtheid ten onder, een rechtvaardige vindt als hij sterft een schuilplaats.