Gerelateerd aan Job 10:9

Toen maakte God, de HEER, de mens. Hij vormde hem uit stof, uit aarde, en blies hem levensadem in de neus. Zo werd de mens een levend wezen.

Zweten zul je voor je brood, totdat je terugkeert tot de aarde, waaruit je bent genomen: stof ben je, tot stof keer je terug.’

Laat uw grote toorn toch varen, HEER, houd onze schuld niet steeds in gedachten, maar zie ons aan: wij zijn toch uw volk?

Wanneer het stof terugkeert naar de aarde, weer wordt zoals het was, wanneer de adem van het leven weer naar God gaat, die het leven heeft gegeven.

‘Volk van Israël, ik kan met jullie hetzelfde doen als die pottenbakker-spreekt de HEER. Immers, jullie zijn in mijn handen als klei in de handen van een pottenbakker.

Bedenk toch: in een zucht is mijn leven voorbij, nooit weer zal mijn blik het goede aanschouwen.

Heeft de pottenbakker niet de vrijheid om van dezelfde klomp klei zowel een kostbare vaas als een alledaagse pot te maken?

U doet de sterveling terugkeren tot stof en zegt: 'Keer terug, mensenkind.'

(22:16) Mijn kracht is droog als een potscherf, mijn tong kleeft aan mijn gehemelte, u legt mij neer in het stof van de dood.

Denk aan mij, HEER, uit liefde voor uw volk, zie naar mij om wanneer u het komt redden,

(89:48) Gedenk mij en mijn vluchtig bestaan, de nietige mens, door u geschapen.

Zie mij in mijn nood, in mijn ellende, vergeef mij al mijn zonden.

Wee degene die de strijd aanbindt met hem door wie hij gevormd is-een potscherf tussen de potscherven. Zegt klei soms tegen wie hem vormt: ‘Wat ben je eigenlijk aan het maken?’ of: ‘Deze pot heeft niet eens oren!’

Tot het graf roep ik: "Jij bent mijn vader, "en tot de wormen: "Moeder, zuster!"

Denk aan uw barmhartigheid, HEER, aan uw liefde door de eeuwen heen.