Gerelateerd aan Habakuk 3:10

De stromen verheffen, HEER, de stromen verheffen hun stem, luid verheffen de stromen hun stem.

Door het geloof kon het volk door de Rode Zee trekken als over droog land; toen de Egyptenaren dat ook probeerden werden ze verzwolgen.

Laat bruisen de zee en alles wat daar leeft, laat juichen de wereld met haar bewoners.

die de Rietzee spleet, in tweeën- eeuwig duurt zijn trouw-

De wilde dieren zullen mij eer bewijzen, de jakhalzen en de struisvogels, omdat ik water schep in de woestijn en rivieren in de wildernis; het volk dat ik heb uitgekozen, laat ik drinken.

Op dat moment scheurde in de tempel het voorhangsel van boven tot onder in tweeën, en de aarde beefde en de rotsen spleten.

U hebt door uw kracht de zee gespleten en de koppen van monsters op het water verpletterd,

(77:17) Toen het water u zag, o God, toen het water u zag, begon het te beven, een huivering trok door de oceanen.

Ik zag de bergen, ze beefden, de heuvels, ze huiverden.

Zodra de priesters bij de Jordaan waren gekomen en hun voeten door het water werden omspoeld-de Jordaan stond de hele oogsttijd buiten zijn oevers-,

Want de HEER, jullie God, heeft de Jordaan voor jullie drooggelegd totdat jullie waren overgetrokken, zoals hij ook de Rietzee voor ons heeft drooggelegd totdat we die waren overgetrokken.

(68:8) God, toen u optrok aan het hoofd van uw volk, toen u voortschreed door de woestijn, sela

Op de derde dag, bij het aanbreken van de morgen, begon het te donderen en te bliksemen, er hing een dreigende wolk boven de berg, en zeer luid weerklonk het geschal van een ramshoorn. Iedereen in het kamp beefde.

De hemel scheurde los en rolde zich als een boekrol op. Geen berg of eiland bleef op zijn plaats.

Zoals vuur dorre twijgen in vlam zet, zoals vuur water doet koken, zo zou u uw vijanden uw naam laten kennen en alle volken voor u laten beven,

(65:14) de weiden kleden zich met kudden, de dalen tooien zich met graan. Zij zingen en juichen elkaar toe.

Toen zag ik een grote witte troon en hem die daarop zat. De aarde en de hemel vluchtten van hem weg en verdwenen in het niets.

Onder hem smelten de bergen en splijten de dalen als was dat smelt voor vuur, als water dat van een helling stort.

De zesde engel goot zijn offerschaal leeg over de grote rivier de Eufraat. De rivier viel droog en maakte de weg vrij voor de koningen uit het oosten.

Toen dacht hij aan de dagen van weleer, aan Mozes en zijn volk. Waar is hij die zijn volk door de zee voerde, waar zijn de herders van zijn kudde? Waar is hij die hen bezielde met zijn heilige geest?