Gerelateerd aan Spreuken 1:32

Wie aan mij voorbijgaat, doet zichzelf veel kwaad, wie mij haat, bemint de dood.

Let op dat u hem die spreekt niet afwijst. Want als zij al niet ontkomen zijn toen ze degene afwezen die hen op aarde onderrichtte, dan kunnen wij, wanneer we ons afkeren van degene die dat vanuit de hemel doet, helemaal niet ontkomen.

Wie in de Zoon gelooft heeft eeuwig leven, wie de Zoon niet wil gehoorzamen zal dat leven niet kennen; integendeel, Gods toorn blijft op hem rusten.’

Je eigen kwaad zal je straffen, je eigen ontrouw keert zich tegen je. Weet wel: doordat je mij verlaten hebt, voor mij geen ontzag meer hebt, loopt het jammerlijk met je afspreekt de HEER, de God van de hemelse machten.

Toen werd Jesurun vadsig en vet, het raakte verzadigd, werd dik en rond. Het kwam in verzet, liep weg van zijn schepper, versmaadde zijn stut en steun, zijn rots.

En hij vertelde hun de volgende gelijkenis: ‘Het landgoed van een rijke man had veel opgebracht,

Moab had vanaf zijn jeugd geen zorgen, het was als wijn die op zijn droesem rustte. Nooit werd het van het ene in het andere vat gegoten, nooit ging het in ballingschap. Daarom is zijn smaak zo goed gebleven, is zijn geur zo onbedorven.

Maar als u die leerschool niet doorloopt zoals alle anderen vóór u, dan bent u geen kinderen, maar bastaards.

(92:7) Het dringt tot de dommen niet door en dwazen kunnen het niet vatten:

Er was eens een rijke man die gewoon was zich te kleden in purperen gewaden en fijn linnen en die dagelijks uitbundig feestvierde.

en dan zullen mijn rechtvaardigen leven door hun geloof, ‘maar ook: ‘Wie terugdeinst ben ik niet langer welgezind.’

(69:23) Laat hun tafel hun valstrik worden en een valkuil voor hun vrienden.

U hebt op aarde in weelde gebaad en losbandig geleefd, u hebt uzelf vetgemest voor de slachttijd.