Gerelateerd aan Psalmen 74:19

Mijn duif in de rotskloof, verscholen in de bergwand, laat mij je gezicht zien, laat mij luisteren naar je stem, want je stem is zo lieflijk, je gezicht zo bekoorlijk.'

(68:11) Uw kleine kudde ging er wonen, in uw goedheid, God, gaf u het aan de zwakken.

Je bent zo mooi, vriendin van mij, je bent zo mooi! Je ogen zijn duiven, door je sluier heen. Je haar golft als een kudde geiten die afdaalt van Gileads bergen.

Luister, geliefde broeders en zusters: heeft God niet juist hen die naar wereldse maatstaven arm zijn, uitgekozen om rijk te zijn door het geloof en deel te krijgen aan het koninkrijk dat hij heeft beloofd aan wie hem liefhebben?

(9:19) Maar God vergeet de armen niet, voor de zwakken is niet alle hoop verloren.

Bedenk wel, ik zend jullie als schapen onder de wolven. Wees dus scherpzinnig als een slang, maar behoud de onschuld van een duif.

Wie zijn het die daar zweven als een wolk, die komen aanvliegen als duiven naar hun til?

Moge hij uw volk rechtvaardig besturen, uw arme volk naar recht en wet.

Ik zal een arm en zwak volk binnen je muren achterlaten dat in de naam van de HEER een toevlucht vindt.

(68:14) en jullie slapen bij de schaapskooi!' De vleugels van de duif waren met zilver bedekt, haar slagpennen met geelgroen goud:

zoals mijn duif is er maar één, mijn allermooiste is de enige. De enige voor haar moeder is zij, een stralend licht voor wie haar baarde. Alle meisjes die haar zien, prijzen haar gelukkig, elke koningin, elke bijvrouw juicht haar toe.