Gerelateerd aan Psalmen 69:3-5

Mijn ogen smachten naar uw belofte, wanneer zult u mij troosten?

(6:7) Moe ben ik van zuchten, elke nacht is mijn kussen nat, mijn bed doorweekt van tranen.

ik piep als een gierzwaluw, ik klaag en kreun als een duif. Met geloken ogen roep ik naar omhoog: ‘Ach Heer, sta in mijn nood voor mij in.’

Mijn ogen smachten naar de redding die u brengt, naar de gerechtigheid die u hebt beloofd.

U zult moeten aanzien dat uw zonen en dochters aan een ander volk uitgeleverd worden. Met smart wacht u op hun terugkeer, elke dag opnieuw, maar u staat machteloos.

(22:16) Mijn kracht is droog als een potscherf, mijn tong kleeft aan mijn gehemelte, u legt mij neer in het stof van de dood.

Maar de ogen van de goddelozen doven, zij vinden nergens meer een toevlucht; hun enige vooruitzicht is de dood.'

(39:8) Wat heb ik dan te verwachten, Heer? Mijn hoop is alleen op u gevestigd.

Toen wist Jezus dat alles was volbracht, en om de Schrift geheel in vervulling te laten gaan zei hij: ‘Ik heb dorst.’

Voor de koorleider. Een psalm van David.

Christus heeft tijdens zijn leven op aarde onder tranen en met luide stem gesmeekt en gebeden tot hem die hem kon redden van de dood, en werd verhoord vanwege zijn diep ontzag voor God.

Mijn gezicht ziet rood van tranen, over mijn ogen daalt de diepste duisternis,

(69:22) Nee, ze mengden gif door mijn eten en lesten mijn dorst met azijn.

(22:3) 'Mijn God!' roep ik overdag, en u antwoordt niet, 's nachts, en ik vind geen rust.

Onschuld en oprechtheid mogen mij bewaren, op u is mijn hoop gevestigd.

Mijn ogen zijn door tranen verteerd, mijn ingewanden staan in brand, mijn maag keert zich om-vanwege de wonden van mijn volk, omdat kind en zuigeling versmachten op de pleinen van de stad.

Zo ging in vervulling wat in hun wet geschreven staat: “Ze hebben mij zonder reden gehaat.”

Gun mijn vijanden, die valsaards, geen leedvermaak, mijn redeloze haters geen blik van triomf,

(40:13) ook nu rampen mij omringen, talloos vele, nu mijn zonden mij achtervolgen en ik geen uitweg zie, nu ze talrijker zijn dan de haren op mijn hoofd en de moed mij is ontzonken.

Maar hij was het die onze ziekten droeg, die ons lijden op zich nam. Wij echter zagen hem als een verstoteling, door God geslagen en vernederd.