Gerelateerd aan Psalmen 35:15

(7:3) ze zullen mij nog verscheuren als leeuwen, mij meesleuren zonder dat iemand mij redt.

Toen begonnen sommigen hem te bespuwen; ze blinddoekten hem en sloegen hem in het gezicht en zeiden tegen hem: ‘Profeteer nu maar!’, en ook de dienaren onthaalden hem op vuistslagen.

Maar de Joden die het geloof niet hadden aanvaard, werden vervuld van jaloezie en riepen enkele raddraaiers te hulp, die een volksoploop veroorzaakten en grote beroering in de stad teweegbrachten. Ze trokken naar het huis van Jason om Paulus en Silas aan een volksgericht te onderwerpen,

Wie een verschoppeling bespot, beledigt zijn schepper, wie zich over iemands ongeluk verheugt, blijft niet ongestraft.

Want de mensen bauwen mij na: “Overal paniek! Overal paniek! Roep het, dan vertellen wij het verder.” Al mijn vrienden zijn uit op mijn val: “Misschien laat hij zich verleiden, dan krijgen wij hem in onze greep, dan wreken wij ons op hem.”

De voorbijgangers keken hoofdschuddend toe en dreven de spot met hem:

(57:5) Tussen leeuwen moet ik liggen, tussen dieren die mensen verslinden, hun tanden zijn speren en pijlen, hun tong is een geslepen zwaard.

(69:13) In de stadspoort wordt over mij gepraat, en de liedjes van drinkers spotten met mij.

De soldaten van de prefect namen Jezus mee naar het pretorium en verzamelden de hele cohort om hem heen.

Zijn woede verscheurt me, hij valt aan, tandenknarsend staat hij tegenover me, mijn vijand-hij richt zijn stekende blik op mij.

Maar nu bespotten ze mij, mannen die minder jaren tellen dan ik, zonen van vaders die zelfs de honden van mijn kudden onwaardig waren!

ze verheugt zich niet over het onrecht maar vindt vreugde in de waarheid.

(38:18) Want ik ben de ondergang nabij en altijd vergezelt mij de pijn.

Mijn vijanden spreken over mij, ze loeren op mij en spannen samen,

(41:9) 'Een dodelijke kwaal heeft hem geveld, wie zo ziek ligt, staat nooit meer op.'

laat hen niet kunnen denken: 'Dit is wat we wilden.' Laat hen niet kunnen zeggen: 'We hebben hem verslonden.'

Laat hen ten onder gaan voor zij het weten, verstrikt raken in hun eigen netten en zelf de ondergang tegemoet gaan.

(22:17) Honden staan om mij heen, een woeste bende sluit mij in, zij hebben mijn handen en voeten doorboord.

Verheug je niet over de val van je vijand, juich niet als hij ten onder gaat.

Verheugde ik mij over de ondergang van mijn vijand, juichte ik wanneer hij door het kwaad getroffen werd?