Gerelateerd aan Psalmen 144:4

(102:12) Mijn dagen gaan heen als een schaduw, ik moet verdorren als gras.

Ik verdwijn als een schaduw die lengt, als een sprinkhaan die wordt afgeschud;

Wij zijn hier pas sinds gisteren en wij weten niets; ons leven op aarde is zo vluchtig als een schaduw.

(39:6) U maakte mijn dagen een handbreed lang, mijn levensduur is niets in uw ogen, niet meer dan lucht is het bestaan van een mens, sela

Een mens, geboren uit een vrouw-kort zijn zijn dagen, doordrenkt van onrust.

Ik heb alles gezien wat onder de zon gebeurt, en vastgesteld dat het niet meer is dan lucht en najagen van wind.

De mens-zijn dagen zijn als het gras, hij is als een bloem die bloeit op het veld

Net als al onze voorouders zijn wij slechts vreemdelingen die als gasten bij u verblijven, ons bestaan op aarde is als een schaduw, zonder enige zekerheid.

Lucht en leegte, zegt Prediker, alles is leegte.

(62:10) Niets dan lucht zijn de kinderen van Adam, niets dan een leugen de mensenkinderen, in de weegschaal gaan zij omhoog, samen zijn zij lichter dan lucht.

Hoeveel te meer dan bij de mens, wonend in zijn huis van leem, met fundamenten in het stof. Hij is een mot: men drukt hem dood.

(39:12) U kastijdt de mens als straf voor zijn zonde, als een mot vreet u weg wat hij begeert, niet meer dan lucht is een mens. sela

Lucht en leegte, zegt Prediker, lucht en leegte, alles is leegte.

Sterven zullen we immers allemaal; we zijn als water dat in de aarde wegvloeit wanneer het niet wordt opgevangen. Zou God niet op middelen zinnen en alles in het werk stellen om zijn balling terug te roepen?

Een zondaar daarentegen zal het slecht vergaan: de schaduw van zijn levensdagen zal niet lengen-want hij heeft toch geen ontzag voor God?

(89:48) Gedenk mij en mijn vluchtig bestaan, de nietige mens, door u geschapen.