Gerelateerd aan Psalmen 104:7

Toen dacht God weer aan Noach en aan alle wilde dieren en het vee bij hem in de ark. Op zijn bevel begon er een wind over de aarde te waaien, waardoor het water afnam.

(18:16) De beddingen van het water werden zichtbaar, de grondvesten van de wereld kwamen bloot door uw dreigende blik, HEER, door de briesende adem uit uw neus.

De zee zag en vluchtte, de Jordaan trok zich terug,

Op zijn dreigen viel de Rietzee droog, hij leidde hen door de diepte als door een woestijn.

(77:19) uw donder rolde dreunend rond, bliksems verlichtten de wereld, de aarde trilde en schokte.

Toen hij wakker geworden was, sprak hij de wind bestraffend toe en zei tegen het meer: ‘Zwijg! Wees stil!’ De wind ging liggen en het meer kwam helemaal tot rust.

de wolken aan de hemelkoepel plaatste, de oceanen bruisend op liet wellen,