Gerelateerd aan Obadja 1:12

Nu lopen vele volken tegen je te hoop, ze zeggen: 'Laat Sion maar worden ontwijd, wij zullen ervan genieten!'

zoals jij je verheugde toen het land van het volk van Israël verwoest werd. Jou, Seïrgebergte, zal ik hetzelfde aandoen: een woestenij zul je zijn, jij en de rest van Edom: ze zullen weten dat ik de HEER ben."

Wie een verschoppeling bespot, beledigt zijn schepper, wie zich over iemands ongeluk verheugt, blijft niet ongestraft.

(22:18) Ik kan al mijn beenderen tellen. Zij kijken vol leedvermaak toe,

Gebruik toch geen grote woorden, blaas niet zo hoog van de toren, want de HEER is een alwetende God: door hem worden onze daden gewogen.

(31:19) Zwijgen moeten de leugenaars, die hoogmoedig en vol verachting rechtvaardige mensen beschuldigen.

(59:11) God, die trouw is, zal mij te hulp komen, God zal mij doen neerzien op wie mij aanvallen.

Verheug je niet over de val van je vijand, juich niet als hij ten onder gaat.

Verheugde ik mij over de ondergang van mijn vijand, juichte ik wanneer hij door het kwaad getroffen werd?

Ze doen niets anders dan zeuren en zagen, ze laten zich leiden door hun begeerten, brallen maar wat en praten anderen naar de mond om er zelf beter van te worden.

Toen hij Jeruzalem voor zich zag liggen, begon hij te huilen over het lot van de stad.

‘Jij was toch de man die de tempel kon afbreken en in drie dagen weer opbouwen? Als je de Zoon van God bent, red jezelf dan maar en kom van dat kruis af!’

Ook dit zegt God, de HEER: Jullie hebben je handen op elkaar geslagen en met je voeten gestampt en vol minachting gelachen over het lot van Israël.

Het beest kon zijn bek gebruiken voor grootspraak en godslasteringen, en dat tweeënveertig maanden lang.

want met loos gebral en schaamteloze uitspattingen verleiden ze hen die zich nog maar net hebben losgemaakt van degenen die dwalen.

Zo is ook de tong een klein orgaan, maar wat een grootspraak kan hij voortbrengen! Bedenk eens hoe een kleine vlam een enorme bosbrand veroorzaakt.

(92:12) Mijn oog ziet op mijn aanvallers neer, mijn oor hoort de angstkreet van mijn belagers.

Bij monde van je knechten heb je de Heer gehoond. Je zei: “Mijn vele strijdwagens brachten mij tot op de hoogste bergen, tot in de verste hoeken van de Libanon. Zijn hoogste ceders velde ik, zijn machtigste cipressen. Ik drong door tot zijn hoogste toppen, tot in zijn diepste woud.

Maar de Heer lacht hem uit en ziet de dag al van zijn ondergang.

(54:9) hij heeft mij uit de nood gered, onbevreesd zie ik mijn vijanden aan.