Gerelateerd aan Job 8:8-10

Dit is wat wijze mannen zeggen, wat door hun voorouders onthuld is,

Ga de hele geschiedenis maar eens na, vanaf de dag dat God de mens op aarde schiep, en doorkruis de hele wereld van het uiterste oosten tot het uiterste westen: is zoiets geweldigs ooit voorgekomen, heeft men ooit iets dergelijks vernomen?

Denk aan de tijden van weleer, verdiep u in het verre verleden. Vraag uw vader ernaar, hij zal het vertellen; vraag de oudsten en zij zullen verhalen.

Voor de koorleider. Van de Korachieten, een kunstig lied. (44:2) God, met eigen oren hebben wij het gehoord, onze voorouders vertelden het ons door: de daden die u verrichtte in hun dagen, in de dagen van weleer.

Maar hij die leeft-leeft! -zal u loven, zoals ik doe op deze dag. Ouders laten hun kinderen weten hoe trouw u bent.

Valt de wijsheid aan de oudsten toe? Groeit inzicht met het vorderen van de jaren?

Onder ons zijn oude mannen, grijsaards zelfs, die meer jaren tellen dan je vader.

Wij hebben het gehoord, wij weten het, onze ouders hebben het ons verteld.

Alles wat vroeger is geschreven, is geschreven om ons te onderwijzen, opdat wij door te volharden en door troost te putten uit de Schriften zouden blijven hopen.

Wat hun overkomen is, moet ons tot voorbeeld strekken; het is geschreven om ons, voor wie de tijd ten einde loopt, te waarschuwen.

En Elihu, de zoon van Barachel uit Buz, nam het woord: 'Ik ben nog jong, en jullie zijn oud, daarom hield ik mij stil. In jullie bijzijn durfde ik mijn mening niet te geven.

Net als al onze voorouders zijn wij slechts vreemdelingen die als gasten bij u verblijven, ons bestaan op aarde is als een schaduw, zonder enige zekerheid.

Als een bloem ontluikt hij en verwelkt, hij vlucht als een schaduw en houdt geen stand.

Een mens is vluchtig als een ademtocht, zijn dagen glijden als een schaduw weg.

Mijn dagen gaan sneller dan een weversspoel, ze haasten zich naar een einde zonder hoop.

en Jakob antwoordde: ‘Honderddertig jaar heb ik nu op aarde rondgezworven. Mijn leven, dat ellendig is geweest, heeft nog maar kort geduurd, ik heb nog niet zo lang op aarde rondgezworven als mijn voorouders.’

(102:12) Mijn dagen gaan heen als een schaduw, ik moet verdorren als gras.

Duizend jaar zijn in uw ogen als de dag van gisteren die voorbij is, niet meer dan een wake in de nacht.

(39:6) U maakte mijn dagen een handbreed lang, mijn levensduur is niets in uw ogen, niet meer dan lucht is het bestaan van een mens, sela

Nu wij door zo’n menigte geloofsgetuigen omringd zijn, moeten ook wij de last van de zonde, waarin we steeds weer verstrikt raken, van ons afwerpen en vastberaden de wedstrijd lopen die voor ons ligt.