Gerelateerd aan Job 7:9

Maar nu het dood is, wat zou ik nu nog vasten? Daarmee kan ik het toch niet terughalen. Ik ga naar hem toe; hij komt niet terug bij mij.'

voor ik vertrek, voorgoed, naar het land van diepe donkerte,

Nog enkele jaren resten mij, voor ik het pad zal gaan waarlangs ik niet terugkeer.

Maar een mens sterft en hij ligt terneer. Hij blaast zijn laatste adem uit-waar is hij dan?

Verschrikkingen storten zich over me uit, mijn eer wordt weggevaagd als door de wind, als een wolk vervliegt mijn aanzien.

Sterven zullen we immers allemaal; we zijn als water dat in de aarde wegvloeit wanneer het niet wordt opgevangen. Zou God niet op middelen zinnen en alles in het werk stellen om zijn balling terug te roepen?

(39:14) Wend uw straffende blik van mij af, dan beleef ik nog vreugde voordat ik heenga en niet meer ben.

Van de hemelse hoogten-vermag jij daar iets? -tot het diepst van het dodenrijk-reikt jouw kennis zo ver?

Ik dacht: Ik zal de HEER niet meer zien in het land der levenden, of ooit nog een mens aanschouwen daar waar alles zijn einde vindt.

Donkere wolken maakt hij zwaar van vocht, lichtend strekt het wolkendek zich uit.