Gerelateerd aan Job 30:23

Je durft geen heuvel te beklimmen, de weg is vol gevaar. De amandelboom behoudt zijn wintertooi, de sprinkhaan sleept zich voort, de kapperbes droogt uit. Een mens gaat naar zijn eeuwig huis, een klaagzang vult de straat.

Zweten zul je voor je brood, totdat je terugkeert tot de aarde, waaruit je bent genomen: stof ben je, tot stof keer je terug.’

Hij maakt geen onderscheid, en daarom zeg ik: "Onschuldige of goddeloze, beiden vernietigt hij."

Niemand heeft macht over zijn adem, geen mens kan tegenhouden dat zijn adem vergaat. Niemand heeft macht over de dag waarop hij sterft, geen mens ontvlucht het slagveld van de dood. En ook het kwaad-het zal zijn dienaren niet redden.

Sterven zullen we immers allemaal; we zijn als water dat in de aarde wegvloeit wanneer het niet wordt opgevangen. Zou God niet op middelen zinnen en alles in het werk stellen om zijn balling terug te roepen?

Wie nog in leven zijn, weten tenminste dat ze moeten sterven, maar de doden weten niets. Er is niets meer dat hun loont, want ze zijn vergeten.

Eens moeten mensen sterven en daarna volgt het oordeel.

Daar zijn hoog en laag verzameld en is de slaaf vrij van zijn meester.

Uw handen hebben me gevormd en gemaakt, geheel en al-en nu wilt u mij verdelgen?

Als de dagen van de mens al vaststaan, als u het aantal maanden dat hij leeft bepaalt en de grens stelt die hij niet kan overschrijden,

Zacht rust hij in zijn pas gedolven graf, tallozen liepen voor zijn baar en velen volgden deze.