Gerelateerd aan Job 2:8

Daarom herroep ik mijn woorden en buig ik mij, zoals ik hier zit in het stof en het vuil.'

Ze verheffen hun stem en beklagen je bitter. Ze zullen stof over hun hoofd werpen en zich wentelen in het vuil,

Toen de profetie de koning van Nineve bereikte, stond hij op van zijn troon, legde zijn staatsiegewaad af en ging, gehuld in een boetekleed, op de grond zitten.

‘Wee Chorazin, wee Betsaïda, want als in Tyrus en Sidon de wonderen waren gebeurd die bij jullie gebeurd zijn, dan zouden de inwoners van die steden zich allang in een boetekleed hebben gehuld en met stof op hun hoofd tot inkeer gekomen zijn.

Een bedelaar die Lazarus heette, lag voor de poort van zijn huis, overdekt met zweren.

‘Hul je in het zwart, mijn volk, wentel je in het stof. Rouw als om een enig kind, klaag met bitter rouwbeklag. De verwoester overvalt je, onverhoeds.

(38:8) In mijn lendenen woedt de koorts, niets aan mijn lichaam is nog gaaf,

om aan Sions treurenden te schenken een kroon op hun hoofd in plaats van stof, vreugdeolie in plaats van een rouwgewaad, feestkledij in plaats van verslagenheid. Men noemt hen ‘Terebinten van gerechtigheid’, geplant door de HEER als teken van zijn luister.

wierp ze stof over haar hoofd en scheurde ze haar veelkleurig kleed. Ze greep naar haar hoofd en liep jammerend naar huis.

Mijn familie ziet mij onverschillig aan, mijn vertrouwelingen kennen mij niet meer.

(38:6) Mijn wonden zweren en stinken vanwege mijn lichtzinnig leven.