Gerelateerd aan Job 18:4

Zijn woede verscheurt me, hij valt aan, tandenknarsend staat hij tegenover me, mijn vijand-hij richt zijn stekende blik op mij.

Maar een berg stort in en wordt vernietigd, een rots wordt van zijn plaats gesleurd,

Al moet ik mijzelf aan stukken rijten, al moet ik mijn leven op het spel zetten

Maar God zei tegen Jona: 'Is het terecht dat je zo kwaad bent over die plant?' Jona antwoordde: 'Ik ben verschrikkelijk kwaad, en terecht!'

Aan ergernis gaat de dwaas ten onder, van afgunst sterft de domme.

Al zouden de bergen wijken en de heuvels wankelen, mijn liefde zal nooit meer van jou wijken en mijn vredesverbond is onwankelbaar- zegt de HEER, die zich over je ontfermt.

steeds wanneer de geest hem overweldigt, gooit die hem op de grond, en dan komt het schuim hem op de mond te staan, hij knarst met zijn tanden en wordt helemaal stijf. Ik zei tegen uw leerlingen dat ze hem moesten uitdrijven, maar dat konden ze niet.’

Wil je mijn recht loochenen, wil je mij schuldig verklaren en zelf vrijuit gaan?

Hij antwoordde: 'De schuld die het volk van Israël en Juda op zich heeft geladen is onmetelijk groot. Het land is vol bloed, de stad vol onrecht, want ze denken bij zichzelf: De HEER heeft het land verlaten, de HEER ziet ons niet.

Telkens weer neemt een geest bezit van hem, en dan begint hij opeens te schreeuwen en krijgt hij stuiptrekkingen en komt het schuim hem op de lippen te staan. En de geest wil hem pas loslaten wanneer hij hem bont en blauw heeft geslagen.

Hemel en aarde zullen verdwijnen, maar mijn woorden zullen nooit verdwijnen.