Gerelateerd aan Job 17:1

Ik dacht: In de bloei van mijn leven moet ik gaan, de tijd die mij rest verblijf ik in het dodenrijk.

(88:4) ik word door rampen bezocht, mijn leven nadert het dodenrijk.

Want niet eindeloos blijf ik twisten, niet eeuwig duurt mijn toorn. Al doe ik de levensadem stokken, ik ben het ook die het leven geeft.

Ja, mijn huis staat in het dodenrijk, in de duisternis spreid ik mijn bed.

Hierna leefde Job nog honderdveertig jaar en hij zag zijn kinderen en de kinderen van zijn kinderen opgroeien, tot in het vierde geslacht.

Mijn vrouw walgt van mijn adem, mijn eigen broers deinzen terug omdat ik stink.

Ik heb geen kracht meer om te wachten. Met welk doel zou ik alles verdragen?