Gerelateerd aan Job 16:12

Heb ik gezondigd? Heb ik u iets misdaan, bespieder van de mens? Waarom hebt u mij tot mikpunt gekozen? Ik ben mezelf al tot last.

Hij dringt me opzij, hij verscheurt me en verwoest mijn leven.

Mijn vlees en mijn huid doet hij wegteren, en al mijn botten breekt hij.

Job had zeven zonen en drie dochters.

Uitdagend stormt hij op hem af, de knoppen van zijn schild vooruitgestoken.

De leeuw brult, de welp gromt, maar hun tanden worden uitgeslagen.

(44:20) Toch hebt u ons naar de jakhalzen verbannen en ons met diepe duisternis bedekt.

En ik zei bij mezelf: Ik zal sterven in mijn nest, als een feniks zal ik mijn dagen vermenigvuldigen,

Wie over die steen struikelt zal gebroken worden, en iedereen op wie die steen valt zal worden verpletterd.’

Ik vind geen vrede, vind geen kalmte, mijn rust is weg-onrust bevangt mij.'

in de tijd dat zijn lamp boven mij scheen en mijn weg door het donker verlichtte,

die voor mij hun leven op het spel hebben gezet. Niet alleen ik ben hun dankbaar, maar ook alle gemeenten van de heidenen.

Als zij je met hun hand vastgrepen, knakte je en sneed je hun hele schouder open. Als zij op je leunden, brak je en raakten hun lendenen verlamd.

Ben ik de zee of het zeemonster? Moet u mij daarom bewaken?

Hij teistert mij als een stormwind, zonder reden brengt hij mij steeds nieuwe wonden toe.