Gerelateerd aan Job 12:2

'Zou een wijs man antwoorden met zoveel onverstand? Zou hij zijn binnenste vullen met niets dan lucht?

Ik zei bij mezelf: Laat de ouderdom spreken, laat de jaren hun wijsheid verkondigen.

Wij zijn dwaas omwille van Christus, terwijl u dankzij Christus zo geweldig wijs bent; wij zijn zwak, terwijl u zo geweldig sterk bent; u staat enorm in aanzien, terwijl wij worden veracht.

Als ik iets misdaan heb, vertel het dan. Leg het me uit, ik zal wel zwijgen.

U moest u schamen. Is er dan niet ‚‚n wijs mens onder u die tussen broeders en zusters uitspraak kan doen?

om de geheimen van zijn wijsheid te onthullen- want ondoorgrondelijk zijn zijn werken-, dan zou je weten: God rekent je niet al je zonden aan.

Een rijkaard dicht zichzelf veel wijsheid toe, een arme met inzicht doorziet hem.

Een leeghoofd komt niet tot inzicht, zomin als een ezelsveulen als mens wordt geboren.

Maar jullie, ach, begin gerust opnieuw, al is de wijsheid onder jullie ver te zoeken.

U hebt het inzicht uit hun hart gebannen, u zult hen toch niet laten zegevieren?

Ga bij eerdere geslachten te rade, bouw voort op de wijsheid van je voorouders.

Wat ik hoorde was een les in smaad; inzicht in het leven dwingt mij tot een antwoord.

'Vraagt die woordenstroom niet om een tegenstem? Zo'n zwetser krijgt toch niet zomaar gelijk?

Wee degenen die wijs zijn in eigen ogen, die naar eigen oordeel verstandig zijn.