Gerelateerd aan Jesaja 59:11

ik piep als een gierzwaluw, ik klaag en kreun als een duif. Met geloken ogen roep ik naar omhoog: ‘Ach Heer, sta in mijn nood voor mij in.’

Wie toch ontkomen, zijn als duiven uit het dal-verdreven naar de bergen, kermend in hun schuld.

Zolang ik zweeg, teerden mijn botten weg, kreunend leed ik, de hele dag.

Ze roepen niet eerlijk en oprecht tot mij, maar liggen te jammeren op hun bed. Ze kerven hun lichaam voor hun goden, smekend om koren en wijn, en zo keren ze zich tegen mij.

Redding blijft ver van de zondaars, want uw wetten zoeken ze niet.

Daarom blijft het recht ver van ons en is gerechtigheid voor ons onbereikbaar. Wij hopen op licht, maar het is duister, op een sprankje licht, maar we dolen in het donker.

(85:10) Voor wie hem eren is zijn hulp nabij: zijn glorie komt wonen in ons land,

Wij hoopten op vrede, maar vrede bleef uit, wij verwachtten genezing, maar angst overviel ons.

(38:9) ik ben uitgeput, gebroken, met bonzend hart schreeuw ik het uit.

Je kinderen zijn bezweken; als een antilope gevangen in een net, zo liggen ze op elke straathoek, overweldigd door de toorn van de HEER, verlamd door de dreiging van je God.

(8:23) Ach, was mijn hoofd maar een waterval, mijn oog een bron van tranen: dag en nacht zou ik huilen over de doden van mijn volk. Ach, had ik maar een nachtverblijf in de woestijn. Ik zou mijn volk verlaten, van hen weggaan.’ ‘Ze zijn allen even trouweloos, het is een bende bedriegers.

In het zwart gehuld dool ik rond, van licht verstoken, ik sta op in de vergadering en roep om hulp.