Gerelateerd aan Jesaja 38:14

Wij allen grommen als beren, we klagen en kreunen droevig als duiven. Wij hopen op recht, maar het is er niet, op redding, maar ze blijft ver van ons.

(2:8) Daar staat hij, hij laat de stad naakt wegvoeren. Haar slavinnen klagen als duiven, rouwend slaan ze zich op hun borst.

(69:4) Uitgeput ben ik van het roepen, mijn keel is schor geschreeuwd, mijn ogen zijn verzwakt van het uitzien naar mijn God.

Waarborg het geluk van uw dienaar, sta niet toe dat hoogmoedigen mij verdrukken.

Een broeder van de jakhals ben ik geworden, een metgezel van de struisvogels.

Wie toch ontkomen, zijn als duiven uit het dal-verdreven naar de bergen, kermend in hun schuld.

Een pelgrimslied. Naar u sla ik mijn ogen op, naar u die in de hemel troont,

(102:5) Mijn hart is verschroeid en verdord als gras, ik vergeet mijn brood te eten.

God, stel u zelf borg voor mij, wie staat er anders voor mij in?

HEER, geef mij antwoord, haast u, mijn kracht is uitgeput. Houd u niet voor mij verborgen, ik word als wie afgedaald is in het graf.

Mijn ogen smachten naar uw belofte, wanneer zult u mij troosten?

We zien aldoor smachtend uit naar hulp-tevergeefs. We staan op de uitkijk, maar het volk waarnaar wij uitzien brengt geen redding.