Gerelateerd aan Jesaja 38:13, 15

(51:10) Laat mij vreugde en blijdschap horen: u hebt mij gebroken, laat mij ook juichen.

(6:25) Toen gaf de koning bevel de mannen te brengen die Daniël hadden beschuldigd, en hij liet hen samen met hun kinderen en hun vrouwen in de leeuwenkuil werpen. Ze hadden de bodem van de kuil nog niet geraakt, of de leeuwen stortten zich op hen en vermorzelden al hun botten.

Begrijp dit goed, jullie die God vergeten, of ik verscheur je, en er is niemand die redt:

(39:11) Houd op mij nog langer te kwellen, ik bezwijk onder de slagen van uw hand.

zei hij: 'Je doet niet wat de HEER zegt. Daarom zal een leeuw je doden zodra je van mij vandaan gaat.' Nauwelijks was hij vertrokken, of een leeuw kruiste zijn pad en doodde hem.

De godsman ging op weg, maar onderweg werd hij door een leeuw aangevallen en gedood. Zijn dode lichaam bleef op de weg liggen, en de ezel en de leeuw bleven ernaast staan.

Ik leefde onbedreigd, maar hij heeft me gebroken. Hij grijpt me bij de nek, hij smijt me neer. Hij dwingt me op te staan-zijn doelwit.

Want ik ben het die Efraïm aanvalt als een leeuw, als een sterke leeuw keer ik mij tegen het volk van Juda: ikzelf zal hen verscheuren, ik zal hen wegslepen, en niemand die hen redden kan.

Daarom zijn er onder u veel zwakke en zieke mensen en zijn er al velen onder u gestorven.

Als ik het opricht, zult u mij bespringen als een leeuw en u nogmaals oppermachtig tonen.

Bij het horen van deze woorden scheurde Achab zijn kleren. Hij trok een boetekleed aan, dat hij op zijn blote lijf droeg en waarin hij ook sliep. Hij vastte en gedroeg zich ook verder zeer berouwvol.

Maar ik zal mijn mond niet houden, zo beklemd als mijn hart is, zal ik spreken, zo bitter als mijn ziel is, zal ik klagen.

Vervuld van afschuw voor het leven laat ik mijn klacht de vrije loop en zal ik spreken uit het bitterst van mijn ziel.

Nu ben ik doodsbang. Wat moet ik zeggen? Vader, laat dit ogenblik aan mij voorbijgaan? Maar hiervoor ben ik juist gekomen.

Anderen sterven vervuld van bitterheid, zonder ooit vreugde te hebben gesmaakt.

(39:10) Ik zei niets, opende mijn mond niet, want u was het die mij dit alles aandeed.

maar toen ze bij de godsman op de berg aankwam, greep ze zijn voeten vast. Gechazi liep op haar toe om haar weg te jagen, maar de godsman zei: 'Laat haar maar, ze heeft verdriet. En ik wist daar niets van, de HEER heeft het voor mij verborgen gehouden.'

En wat, onze God, was daarop ons antwoord? Veronachtzaamd hebben wij uw geboden,

Diep bedroefd bad Hanna tot de HEER. In tranen

Ach Heer, wat kan ik anders zeggen nu Israël voor zijn vijanden op de vlucht geslagen is?