Gerelateerd aan Jeremia 48:2

Pas als deze orde ophoudt te bestaan- spreekt de HEER -bestaat ook Israël niet meer, is het niet meer voor altijd mijn volk.

De Rubenieten herbouwden Chesbon, Elale, Kirjataïm

en nu spreekt hij als volgt: In drie jaar tijd, gerekend naar de jaren van een dagloner, zal Moab ontluisterd worden, al zijn machtsvertoon ten spijt. Wat ervan overblijft zal pover en onbeduidend zijn.

Ik nam van de HEER de beker aan en gaf alle volken waarheen hij mij zond daaruit te drinken:

Daarna zei Haman tegen koning Ahasveros: 'Er is een bepaald volk dat over alle provincies van uw rijk verspreid leeft en te midden van de andere volken zijn eigen leven leidt. Hun wetten verschillen van die van alle andere volken en aan de wetten van de koning houden ze zich niet. De koning is er niet bij gebaat hen maar rustig hun gang te laten gaan.

Israël nam alle steden van de Amorieten in en ging er wonen, ook in Chesbon en de omliggende dorpen.

Chesbon jammert. Men hoort het in Elale. Tot aan Jahas klinkt zijn klagen, van Soar tot aan Choronaïm, tot aan Eglat-Selisia. Want zelfs de beek van Nimrim wordt een dorre geul.

Buurlanden, klaag om Moab. Allen die het zo bewonderden, hef dit klaaglied aan: “Ach, nu is hij gebroken, die schitterende staf, die luisterrijke scepter.”

(83:5) en zeggen: 'Kom, wij verdelgen dit volk, Israëls naam zal nooit meer worden genoemd.'

Moab wordt vernietigd tot de laatste man, want het heeft de HEER getart.

Wees niet bang, mijn dienaar Jakob, ik sta je ter zijde-spreekt de HEER. Ik zal ze vernietigen, alle volken waarnaar ik je heb verdreven. En jou zal ik tuchtigen, ik zal je straffen. Je krijgt de straf die je verdient, maar vernietigen zal ik je niet.’

Vervolgens zei de HEER, de God van Israël, tegen mij: ‘Neem deze beker van mij aan en laat daaruit alle volken waarheen ik je zend de wijn van mijn woede drinken.

Profetie over Moab. Verwoest is Ar-Moab, vernietigd in de nacht! Verwoest is Kir-Moab, vernietigd in de nacht!

‘Heb je gehoord wat de mensen zeggen? “De HEER heeft de twee volken die hij had uitgekozen, verworpen.” Ze schrijven mijn volk af en zien het niet langer als een volk.

Vluchtelingen blijven uitgeput onder Chesbons muren staan, want Chesbon staat in lichterlaaie. De stad van Sichon gaat in vlammen op. De hoofdstad van die snoevers valt aan vuur ten prooi, het verteert de verste uithoeken van Moab.

De wijngaarden van Chesbon verkommeren, de wijnstokken van Sibma kwijnen weg; vreemde heersers hebben hun edele druiven vertrapt. Ooit reikten hun ranken tot Jazer, ze verdwaalden zelfs in de woestijn; woekerend reikten de ranken tot voorbij de Dode Zee.

Mijn hart schreeuwt het uit om Moab. Zijn vluchtelingen komen tot aan Soar, tot Eglat-Selisia. Klacht op klacht klinkt op de weg omhoog naar Luchit, hun gejammer stijgt op van de weg naar Choronaïm.

Barst uit in gejammer, Chesbon, want Ai wordt verwoest. Schreeuw het uit, vrouwen van Rabba, weeklaag, hul je in het zwart. Ren radeloos rond in de velden, want Milkom gaat in ballingschap. Priesters en leiders volgen hem.

De hand van de HEER rust op deze berg, maar onder zijn voeten wordt Moab vertrapt, zoals stro in mest wordt getreden;