Gerelateerd aan Hebreeën 3:11

Toen de HEER u hoorde klagen, ontstak hij in woede. Hij zwoer:

Omdat wij echter geloven, gaan we binnen in de rust waarvan eerder sprake was: ‘In mijn toorn heb ik gezworen: “Nooit zullen ze binnengaan in mijn rust, ”’-en dat terwijl zijn werk toch al met de grondvesting van de wereld voltooid werd!

Tussen ons vertrek uit Kades-Barnea en de oversteek van de Zered waren er achtendertig jaar verstreken. Uiteindelijk was er van de eerste generatie geen weerbare man meer over in ons kamp, zoals de HEER gezworen had.

Ik, de HEER, zweer dat ik zo zal handelen met heel dit verdorven volk, dat tegen mij heeft samengespannen. Hier in de woestijn zal hun leven een einde nemen, hier zullen ze sterven.'

Er wacht het volk van God dus nog steeds een sabbatsrust.

terwijl hier wordt gezegd: ‘Nooit zullen ze binnengaan in mijn rust.’

Toen ontstak de HEER in woede, en hij zwoer:

'Hoe lang blijft dit verdorven volk zich nog tegenover mij beklagen? Ik heb hun voortdurende geklaag lang genoeg aangehoord.

De HEER antwoordde: 'Ik zal vergeving schenken, zoals je vraagt.

En aan wie zwoer hij dat ze niet zouden binnengaan in zijn rust-toch zeker aan hen die ongehoorzaam waren?

Nu wonen daar de Amalekieten en Kanaänieten nog in de valleien. Keer morgen om en trek de woestijn weer in, in de richting van de Rode Zee.'

En ik zwoer in mijn woede: "Nooit gaan zij mijn rustplaats binnen!"'