Gerelateerd aan Genesis 21:16

Hoe zou ik immers zonder die jongen naar mijn vader kunnen teruggaan? Ik zou het verdriet dat ik mijn vader daarmee aan zou doen, niet kunnen aanzien.’

Want hoe zou ik het onheil dat mijn volk treft kunnen aanzien? Hoe zou ik het uitroeien van mijn familie kunnen aanzien?'

Hij vertrok meteen en ging op weg naar zijn vader. Zijn vader zag hem in de verte al aankomen. Hij kreeg medelijden en rende op zijn zoon af, viel hem om de hals en kuste hem.

Moge hij ervoor zorgen dat jullie allebei geborgenheid vinden in het huis van een man, 'en ze kuste hen. Toen barstten zij in tranen uit

De echte moeder van het levende kind kon de gedachte dat haar kind iets zou overkomen niet verdragen en riep uit: 'Nee, heer, ik smeek u, geef het kind aan haar, maar dood het alstublieft niet!' De ander zei: 'Als ik het niet krijg, krijg jij het ook niet. Hak het maar doormidden!'

begonnen ze luidkeels te jammeren, tot ze geen kracht meer hadden om te huilen.

Daarna kuste hij Rachel, terwijl hij zijn tranen de vrije loop liet.

Toen de engel van de HEER deze woorden tot de Israëlieten had gesproken, barstte het volk in gejammer uit.

‘Hebt u dan maar één zegen, vader?’ vroeg Esau hem. ‘Zegen mij, zegen ook mij, vader!’ En hij barstte in tranen uit.

Maar kan een vrouw haar zuigeling vergeten of harteloos zijn tegen het kind dat zij droeg? Zelfs al zou zij het vergeten, ik vergeet jou nooit.

(24:17) Nadat David was uitgesproken, vroeg Saul: 'Is het jouw stem die ik daar hoor, David, mijn zoon?' Toen barstte hij in tranen uit

Het huis van David en de inwoners van Jeruzalem echter zal ik vervullen met een geest van mededogen en inkeer. Ze zullen zich weer naar mij wenden, en over degene die ze hebben doorstoken, zullen ze weeklagen als bij de rouw om een enig kind; hun verdriet zal zo bitter zijn als het verdriet om een oudste zoon.