Gerelateerd aan Exodus 14:24

De HEER ging voor hen uit om hun de weg te wijzen, overdag in een wolkkolom, 's nachts in een lichtende vuurzuil. Zo konden ze dag en nacht verder trekken.

(48:6) Maar wat zij zagen, verbijsterde hen, verschrikt namen zij de vlucht.

Hij richt zijn oog op de aarde en zij beeft, hij raakt de bergen aan en zij stoten rook uit.

(77:17) Toen het water u zag, o God, toen het water u zag, begon het te beven, een huivering trok door de oceanen.

Onverwacht sterven zij, in het diepst van de nacht; de rijke wordt opgeschrikt en het is voorbij met hem, de machtige wordt weggehaald, en niet door mensenhand.

(18:14) De donder van de HEER klonk aan de hemel, de Allerhoogste verhief zijn stem: hagel en gloeiende as.

Maar als hij zwijgt, wie kan hem dan verstoren? Als hij zijn gelaat verbergt, wie kan hem dan aanschouwen? Over de mensen en de volken waakt hij evenzeer,

zie je een hoogmoedige-buig zijn nek, vertrap de goddelozen, waar ze ook zijn.

Daarom maakt zijn aanwezigheid mij zo beducht; wanneer ik hem beschouw, dan sidder ik.

Hij liet de wielen van de wagens vastlopen, zodat de Egyptenaren de grootste moeite hadden om vooruit te komen. 'Laten we vluchten!' riepen ze. 'De HEER steunt de Israëlieten, hij strijdt tegen ons!'

De volgende morgen verdeelde Saul het leger in drie eenheden. Tijdens de morgenwake vielen ze het kamp binnen en tot aan het middaguur leverden ze slag met de Ammonieten. Degenen die het overleefden werden uiteengeslagen, zodat er geen twee man bij elkaar bleven.

De engel van God, die steeds voor het leger van de Israëlieten uit was gegaan, stelde zich nu achter hen op. Ook de wolkkolom die eerst voor hen uit ging stelde zich achter hen op,

Maar jij zegt: "Wat weet God? Kan hij oordelen door het donker heen?