Gerelateerd aan Psalmen 73:2

Toen ik dacht: Mijn voet glijdt weg, hield uw trouw mij staande, HEER.

Die hem trouw zijn, behoedt hij op hun pad, maar de zondaars komen om in het duister. Ontoereikend is de menselijke kracht:

(38:17) Ik denk: Laten ze niet om mij lachen, niet triomferen nu mijn voet wankelt.

Ja, u hebt mijn leven ontrukt aan de dood, mijn ogen gedroogd van tranen, mijn voeten voor struikelen behoed.

Laat mij, recht gedaan, uw gelaat aanschouwen, bij het ontwaken mij verzadigen aan uw beeld.

mijn voeten volgden uw spoor, mijn stappen wankelden niet.

Is mijn aanklacht tegen een mens gericht? Waarom zou ik dan mijn geduld bewaren?

Hij zei hem: 'Ik had graag zelf een tempel gebouwd voor de naam van de HEER, mijn God.

Wanneer u daar niet toe bereid bent, kies dan nu wie u wel wilt dienen: de goden van uw voorouders ten oosten van de Eufraat of de goden van de Amorieten, van wie u nu het land bewoont. In ieder geval zullen ik en mijn familie de HEER dienen.'

En hetzelfde geldt voor mij: ook ik moet niet zondigen tegen de HEER en ik moet zeker niet ophouden voor u te bidden en u het goede en rechte pad te wijzen.

(5:8) Maar ik mag door uw grote liefde uw huis binnengaan, van ontzag vervuld mij buigen naar uw heilige tempel.

Ongeluk verdient verachting, denkt de zorgeloze, de wankelende wordt omvergestoten.

maar in alles wat ik doe zie ik die andere wet. Hij voert strijd tegen de wet waarmee ik met mijn verstand instem en maakt van mij een gevangene van de wet van de zonde, die in mij leeft.

Waren zij ziek, ik trok een boetekleed aan, en bleef mijn gebed onverhoord, ik pijnigde mij door te vasten.