Gerelateerd aan Psalmen 64:8

Met zijn woorden stort een dwaas zichzelf in het verderf, hij zet een valstrik voor zichzelf met wat hij zegt.

Een kwaadaardig mens verstrikt zich in zijn eigen leugens, een rechtvaardige ontsnapt aan ieder gevaar.

(22:8) Allen die mij zien, bespotten mij, ze schudden meewarig het hoofd:

Moab, heb je Israël niet altijd uitgelachen, gehoond als een betrapte dief? Wees je het niet spottend na?

Dan zal ieder die je ziet zich van je afwenden en zeggen: 'Nineve is verwoest!' Wie zal om haar rouwen? Waar vind ik iemand die je troost?

Zijn meester zei tegen hem: “Je bent een slechte dienaar, met je eigen woorden zal ik je veroordelen! Je wist dat ik een streng man ben en terugvorder wat ik niet heb gestort en oogst wat ik niet heb gezaaid?

(140:10) Dat het hoofd van mijn belagers wordt getroffen door de vloek van hun lippen.

Zo werd het land een woestenij, een voorwerp van blijvende afschuw. Ieder die voorbijkomt huivert, schudt vol ontzetting het hoofd.

Ze antwoordden: ‘De onmensen! Laat hij ze op een mensonwaardige manier ombrengen en de wijngaard verpachten aan andere wijnbouwers, die de vruchten wel aan hem afdragen wanneer het daar de tijd voor is.’

Alle Israëlieten die eromheen stonden vluchtten weg toen ze hen hoorden schreeuwen, uit angst dat de aarde ook hen zou opslokken.

(9:4) nu mijn vijanden terugdeinzen, ten val komen en onder uw blik vergaan.

Toen hoorde ik een andere stem uit de hemel zeggen: 'Ga weg uit die stad, mijn volk, zodat je geen deel hebt aan haar zonden en ontkomt aan de plagen die haar zullen treffen.

Toen richtte de strijd zich in alle hevigheid tegen Saul zelf. De Filistijnse boogschutters hadden hem al onder schot, en Saul werd zo bang

Je eigen mond veroordeelt je, niet ik, je eigen lippen getuigen tegen je.

(52:8) De rechtvaardigen zullen het zien, vol ontzag, en zij lachen hem uit:

(59:13) Zonde is de taal uit hun mond, het woord van hun lippen. Laat hen stikken in hun trots, in hun vloeken en leugens.

Ze blijven op een afstand, ontzet door de straf die zij krijgt, en zeggen: "Wee! Wee Babylon, grote, sterke stad! In één uur tijd is je vonnis voltrokken!"

(31:12) Bij allen die mij belagen wek ik de lachlust, bij mijn buren nog het meest. Wie mij kennen zijn verbijsterd, wie mij zien aankomen op straat wenden zich af en ontvluchten mij.