Gerelateerd aan Psalmen 32:3-4

(38:9) ik ben uitgeput, gebroken, met bonzend hart schreeuw ik het uit.

(38:4) Door uw toorn is niets aan mijn lichaam nog gaaf, door mijn zonden is niets van mijn gebeente nog heel.

Voor de koorleider. Op de wijs van De hinde van de dageraad. Een psalm van David. (22:2) Mijn God, mijn God, waarom hebt u mij verlaten? U blijft ver weg en redt mij niet, ook al schreeuw ik het uit.

Al schreeuw ik en roep ik om hulp, hij wil mijn gebed niet horen.

Mijn huid is verschroeid en schilfert, koorts verteert mijn gebeente.

Wie zijn fouten verbergt, zal geen voorspoed kennen, wie ze toegeeft en vermijdt, krijgt vergeving.

Ze roepen niet eerlijk en oprecht tot mij, maar liggen te jammeren op hun bed. Ze kerven hun lichaam voor hun goden, smekend om koren en wijn, en zo keren ze zich tegen mij.

Je kinderen zijn bezweken; als een antilope gevangen in een net, zo liggen ze op elke straathoek, overweldigd door de toorn van de HEER, verlamd door de dreiging van je God.

(51:10) Laat mij vreugde en blijdschap horen: u hebt mij gebroken, laat mij ook juichen.

Hij vroeg om werk bij een van de inwoners van dat land, die hem op het veld zijn varkens liet hoeden.

liet hij het gebeente van Saul en diens zoon Jonatan weghalen bij de burgers van Jabes in Gilead. Die hadden immers heimelijk de lijken geborgen van Saul en Jonatan, die na de slag bij Gilboa door de Filistijnen waren opgehangen op het plein van Bet-San.

Toen de mens en zijn vrouw God, de HEER, in de koelte van de avondwind door de tuin hoorden wandelen, verborgen zij zich voor hem tussen de bomen.

(6:3) Heb erbarmen, HEER, want ik kwijn weg. Genees mij, HEER, ik ben doodsbang,

(31:10) Heb erbarmen, HEER, want ik verkeer in nood, mijn ogen zijn gezwollen van verdriet, mijn ziel en mijn lichaam verkwijnen,

Toen de rouwtijd voorbij was, nam David haar bij zich aan het hof. Zij werd zijn vrouw en baarde hem een zoon. Naar het oordeel van de HEER was het wel degelijk slecht wat David had gedaan.

Hun gebeente begroeven ze aan de voet van de tamarisk in Jabes, en daarna vastten ze zeven dagen.

Wij allen grommen als beren, we klagen en kreunen droevig als duiven. Wij hopen op recht, maar het is er niet, op redding, maar ze blijft ver van ons.

Mijn vlees en mijn huid doet hij wegteren, en al mijn botten breekt hij.

's Nachts jaagt hij helse pijnen door mijn botten, het bloed in mijn aderen komt niet tot rust.

Ik heb wel gehoord hoe Efraïm treurt: “U hebt mij geslagen als een jonge os die nog niet is afgericht. Breng mij bij u terug, laat mij terugkeren, want u, HEER, bent mijn God.