Gerelateerd aan Psalmen 31:9

(6:8) Mijn ogen zijn gezwollen van verdriet, roodomrand van alles wat mij benauwt.

(88:10) Mijn ogen zijn dof van ellende, ik roep u aan, HEER, elke dag, en strek mijn handen naar u uit.

Een psalm van David, een dringend gebed. (38:2) Wees niet vertoornd, HEER, straf mij niet, bedwing uw woede, sla mij niet.

Want ik werd gestraft, dag aan dag, en geslagen, elke morgen weer.

(88:4) ik word door rampen bezocht, mijn leven nadert het dodenrijk.

(44:26) Onze ziel ligt neergebogen in het stof, ons lichaam vastgekleefd aan de aarde.

wat mijn lippen hebben toegezegd, mijn mond in nood heeft gesproken:

(22:15) Als water ben ik uitgegoten, mijn gebeente valt uiteen, mijn hart is als was, het smelt in mijn lijf.

Al bezwijkt mijn hart en vergaat mijn lichaam, de rots van mijn bestaan, al wat ik heb, is God, nu en altijd.

We zien aldoor smachtend uit naar hulp-tevergeefs. We staan op de uitkijk, maar het volk waarnaar wij uitzien brengt geen redding.

Soms woonden zij in donkere krochten als slaven met ijzeren boeien,

Dit is wat ons hart zo ziek maakt, en onze ogen troebel:

Of de pijn op zijn ziekbed wijst hem terecht, de nooit aflatende strijd in zijn lichaam,

Mijn blik ziet donker van ellende, van mijn ledematen rest nog slechts een schim.

(102:4) Mijn dagen vervliegen als rook, mijn gebeente gloeit als vuur.

Voor de koorleider. Bij snarenspel, op de wijs van De achtste. Een psalm van David. (6:2) HEER, straf mij niet in uw woede, tuchtig mij niet in uw toorn.