Gerelateerd aan Psalmen 119:82

(69:4) Uitgeput ben ik van het roepen, mijn keel is schor geschreeuwd, mijn ogen zijn verzwakt van het uitzien naar mijn God.

Mijn ogen smachten naar de redding die u brengt, naar de gerechtigheid die u hebt beloofd.

Mijn ogen zijn door tranen verteerd, mijn ingewanden staan in brand, mijn maag keert zich om-vanwege de wonden van mijn volk, omdat kind en zuigeling versmachten op de pleinen van de stad.

Geef mij een teken van uw goedheid, dan zullen mijn haters verbleken en zien dat u, HEER, mij bijstaat en troost.

Keer u tot ons, HEER -hoe lang nog? Ontferm u over uw dienaren.

U zult moeten aanzien dat uw zonen en dochters aan een ander volk uitgeleverd worden. Met smart wacht u op hun terugkeer, elke dag opnieuw, maar u staat machteloos.

Ik dacht: Ik zal de HEER niet meer zien in het land der levenden, of ooit nog een mens aanschouwen daar waar alles zijn einde vindt.

Almaar onvervulde hoop maakt ziek, vervuld verlangen is een levensboom.