Gerelateerd aan Numeri 13:22

In het land Egypte, in de vlakte van Soan zagen hun voorouders hoe hij een wonder verrichtte:

en in Egypte tekenen verrichtte, wonderen in de vlakte van Soan.

De vorsten van Soan tonen louter onverstand, farao’s wijste raadsheren geven dwaze raad. Hoe kun je tegen de farao zeggen: ‘Een kind van wijzen ben ik, een kind van de koningen van weleer’?

Jozua roeide in die tijd ook de Enakieten uit die in de bergen van Juda woonden, in Hebron, Debir en Anab, en in de bergen van Israël. Hij doodde hen en liet hun steden aan de HEER.

Eerst vielen ze de Kanaänieten in Hebron aan, dat toen nog Kirjat-Arba heette. Daar versloegen ze Sesai, Achiman en Talmai.

Al gaan jullie leiders naar Soan, al komen jullie gezanten tot in Chanes,

Jozua wees, zoals de HEER hem had opgedragen, een deel van Juda's grondgebied toe aan Kaleb, de zoon van Jefunne: hij kreeg Hebron, dat toen nog Kirjat-Arba heette, naar Arba, de vader van Enak.

Vanuit Hebron regeerde David zeven jaar en zes maanden over Juda.

Ze stierf in Kirjat-Arba, het huidige Hebron, in Kanaän. Nadat Abraham bij haar gerouwd had en haar had beweend,

Nadat Kaleb dit had gezegd, zegende Jozua hem en gaf hem Hebron als grondgebied.

De vorsten van Soan zijn verdwaasd, de vorsten van Memfis laten zich bedriegen. Zij die Egypte moesten leiden brachten zijn stammen op een dwaalspoor.

Toen brak Abram op en ging wonen bij de eiken van Mamre, bij Hebron. Daar bouwde hij een altaar voor de HEER.

Enige tijd later wendde David zich tot de HEER en vroeg: 'Zal ik naar Juda gaan?' 'Goed, 'antwoordde de HEER. 'Naar welke stad zal ik gaan?' vroeg David, en de HEER antwoordde: 'Naar Hebron.'

De nakomelingen van de priester Aäron kregen behalve Hebron (een vrijplaats ter bescherming tegen bloedwrekers) eveneens Libna,

Toen Mozes hen uitzond om Kanaän te verkennen, droeg hij hun dit op: 'Ga eerst door de Negev en dan de bergen in,

We hebben daar zelfs reuzen gezien, de Enakieten. Vergeleken bij dat volk van reuzen voelden wij ons maar nietige sprinkhanen, en veel meer zullen we in hun ogen ook niet geweest zijn.'