Gerelateerd aan Lukas 8:22-24

Hij stapte in de boot en zijn leerlingen volgden hem.

Daarna ging Jezus naar de overkant van het Meer van Galilea (ook wel het Meer van Tiberias genoemd).

Aan het eind van die dag, toen het avond was geworden, zei hij tegen hen: ‘Laten we het meer oversteken.’

Toen hij eens aan de oever van het Meer van Gennesaret stond en het volk zich om hem verdrong om naar het woord van God te luisteren,

Hij liet hen staan waar ze stonden, stapte weer in de boot en voer naar de overkant.

Meteen daarna gelastte hij zijn leerlingen in de boot te stappen en alvast naar de overkant te varen, naar Betsaïda; intussen zou hijzelf de menigte wegsturen.

Toen Jezus weer met de boot was overgestoken, verzamelde er zich een grote menigte bij hem, en hij bleef aan het meer.

Onderweg viel hij in slaap. Er kwam een wervelstorm opzetten, zodat de boot water maakte en dreigde te zinken.

Toen Jezus de mensenmassa om zich heen zag, gaf hij bevel naar de overkant te varen.

Meteen daarna gelastte hij de leerlingen in de boot te stappen en alvast vooruit te gaan naar de overkant, hij zou ook komen nadat hij de mensen had weggestuurd.

(44:24) Word wakker, Heer, waarom slaapt u? Ontwaak! Verstoot ons niet voor eeuwig.

was de HEER niet voor ons geweest toen de mensen zich tegen ons keerden,

Op een van die dagen stapte hij in een boot, samen met zijn leerlingen, en zei tegen hen: ‘Laten we naar de overkant van het meer gaan, ‘en ze voeren het meer op.

Soms daalden zij af naar zee, gingen scheep en bevoeren het wijde water,

Ongelukkige, zo opgejaagd en ongetroost. Met fijne leem zal ik je stenen inleggen, op saffier zal ik je grondvesten.

vuur en hagel, sneeuw en rook, stormwind die doet wat hij zegt.

Maar al spoedig stak er een hevige aflandige wind op, die Eurakylon wordt genoemd.

Ontwaak, ontwaak, arm van de HEER, en bekleed u met kracht! Ontwaak als in de dagen van weleer, als in lang vervlogen tijden. Was u het niet die Rahab vermorzelde, die het monster doorboorde?

De stromen verheffen, HEER, de stromen verheffen hun stem, luid verheffen de stromen hun stem.

Want de hogepriester die wij hebben is er een die met onze zwakheden kan meevoelen, juist omdat hij, net als wij, in elk opzicht op de proef is gesteld, met dit verschil dat hij niet vervallen is tot zonde.