Gerelateerd aan Lukas 24:5

Ik ben degene die leeft; ik was dood, maar ik leef, nu en tot in eeuwigheid. Ik heb de sleutels van de dood en van het dodenrijk.

Toen ze het graf binnengingen, zagen ze rechts een in het wit geklede jongeman zitten. Ze schrokken vreselijk.

Hij zei: 'Wees niet bang, geliefde man, vrede zij met je, wees sterk, wees sterk!' En doordat hij tegen me sprak, werd ik gesterkt, en ik zei: 'Mijn heer, spreek, u hebt mij gesterkt.'

Hij lichtte als een bliksem en zijn kleding was wit als sneeuw.

Hij kwam vlak bij me staan. Ik schrok en viel voorover. Hij zei: 'Begrijp, mensenkind, dat het visoen naar de tijd van het einde verwijst.'

Alleen ik, Daniël, zag de verschijning. De mannen in mijn gezelschap zagen de verschijning niet, maar werden wel bevangen door een grote angst, zodat zij wegvluchtten en zich verborgen

Zacharias schrok hevig bij het zien van de engel en hij werd door angst overvallen.

Schrijf aan de engel van de gemeente in Smyrna: "Dit zegt hij die de eerste en de laatste is, die dood was en nu leeft:

Toen raakte de menselijke gedaante mijn lippen aan. Ik opende mijn mond en begon te spreken. Ik zei tegen degene die voor me stond: 'Mijn heer, door het visioen verkrampt mijn lichaam, mijn kracht verlaat me.

Op een dag kreeg hij omstreeks het negende uur een visioen, waarin hij duidelijk zag hoe een engel van God zijn huis binnenkwam. Hij hoorde hem zeggen: ‘Cornelius!’

Bovendien worden in het ene geval tienden ontvangen door sterfelijke mensen, in het andere door iemand van wie wordt getuigd dat hij leeft.

Ze schrok hevig bij het horen van zijn woorden en vroeg zich af wat die begroeting te betekenen had.