Gerelateerd aan Klaagliederen 4:8

(102:4) Mijn dagen vervliegen als rook, mijn gebeente gloeit als vuur.

Onze huid gloeit als een oven, door de koorts van de honger.

Mijn huid is verschroeid en schilfert, koorts verteert mijn gebeente.

Al schrompel ik weg als een leren zak in de rook, uw wetten vergeet ik niet.

Mijn botten steken door mijn magere vel, alleen het vege lijf heb ik behouden.

Zwaar drukte uw hand op mij, dag en nacht, mijn kracht smolt weg als in de zomerhitte. sela

Zoals hij velen deed huiveren- zo gruwelijk, zo onmenselijk was zijn aanblik, zijn uiterlijk had niets meer van een mens-,

Toen ze Job vanuit de verte zagen herkenden ze hem niet, en ze barstten uit in luid geweeklaag, ze scheurden hun kleren en wierpen stof omhoog over hun hoofd.

Ach, hoe heeft het goud zijn glans verloren, het zuivere goud zijn kleur; het heilig gesteente ligt op elke straathoek uitgestrooid.

(38:4) Door uw toorn is niets aan mijn lichaam nog gaaf, door mijn zonden is niets van mijn gebeente nog heel.

Zo gingen zij samen verder, tot in Betlehem. Hun aankomst in Betlehem baarde veel opzien. Overal in de stad riepen de vrouwen: 'Dat is toch Noömi?'

's Nachts jaagt hij helse pijnen door mijn botten, het bloed in mijn aderen komt niet tot rust.

(2:11) Verwoesting, woestheid, woestenij: harten bezwijken, knieën knikken, heupen beven, gezichten verbleken.

Hij teert weg tot een schim van zichzelf, en zijn botten, eerst onzichtbaar, steken uit.

Bij die aanblik krimpen allen ineen, alle gezichten verbleken.

(102:12) Mijn dagen gaan heen als een schaduw, ik moet verdorren als gras.