Gerelateerd aan Joel 2:6

(2:11) Verwoesting, woestheid, woestenij: harten bezwijken, knieën knikken, heupen beven, gezichten verbleken.

De mensen zijn door schrik bevangen. Door kramp en pijn krimpen ze ineen als een vrouw in barensnood. Radeloos staren ze elkaar aan, de vlammen slaan hun uit.

Zeg eens: kunnen mannen baren? Waarom zie ik dan dat elke man zijn handen op zijn buik houdt, zoals een vrouw die baart? Waarom is hun gezicht zo grauw?

maar nu zijn ze donkerder dan roet, ze worden op straat niet herkend: ze zijn vel over been, hun huid is droog en dor als hout.

Al schrompel ik weg als een leren zak in de rook, uw wetten vergeet ik niet.

‘Getroffen ben ik door de wond van mijn volk, ik ga in het zwart gehuld, ontzetting grijpt mij aan.