Gerelateerd aan Job 7:16

Vervuld van afschuw voor het leven laat ik mijn klacht de vrije loop en zal ik spreken uit het bitterst van mijn ziel.

en zelf trok hij één dagreis ver de woestijn in. Daar ging hij onder een bremstruik zitten, verlangend naar de dood, en zei: 'Het is genoeg geweest, HEER. Neem mijn leven, want ik ben niet beter dan mijn voorouders.'

(39:14) Wend uw straffende blik van mij af, dan beleef ik nog vreugde voordat ik heenga en niet meer ben.

Wilde hij mij maar verpletteren, zijn hand terugtrekken, mijn levensdraad afsnijden.

Ik ben rechtschapen-maar mijn leven telt niet meer, ik veracht mijn bestaan.

wend uw blik dan af en gun hem rust, zodat hij als een dagloner van zijn dag geniet.

Mij resten weinig dagen, laat dit ophouden. Keer u af van mij, zodat ik nog wat vreugde heb,

(62:10) Niets dan lucht zijn de kinderen van Adam, niets dan een leugen de mensenkinderen, in de weegschaal gaan zij omhoog, samen zijn zij lichter dan lucht.

Laat mij maar sterven, HEER: ik ben liever dood dan dat ik zo verder moet leven.'

Een mens is vluchtig als een ademtocht, zijn dagen glijden als een schaduw weg.

Alles wat er meer over gezegd wordt, vermeerdert slechts de leegte. Wat is hiervan het voordeel voor de mens?

Waarom geeft God het licht aan ongelukkigen, het leven aan verbitterden?

Daarna zei Rebekka tegen Isaak: ‘Ik kan die Hethitische vrouwen niet meer luchten of zien. Stel je voor dat Jakob ook trouwt met zo’n Hethitische, zo’n meisje van hier, wat heeft het leven mij dan nog te bieden?’

(39:11) Houd op mij nog langer te kwellen, ik bezwijk onder de slagen van uw hand.

En toen de zon opkwam, liet God een verzengende wind uit het oosten waaien; de zon brandde zo op Jona's hoofd dat hij door de hitte werd bevangen. Hij bad om te mogen sterven: 'Ik ben liever dood dan dat ik zo verder moet leven.'

En hun dagen eindigden in leegte, hun jaren liepen uit op een verschrikking.