Gerelateerd aan Job 3:13-19

Zo iemand zou wel honderd kinderen kunnen krijgen en wel jaren kunnen leven, vele jaren lang, maar als zijn dorst naar rijkdom nooit gelest wordt en hem nog niet eens een graf rest, dan-zeg ik-is een doodgeboren kind beter af.

Hun leven kent slechts voorspoed en rustig dalen ze af naar het dodenrijk.

Doe wat je hand te doen vindt. Doe het met volle inzet, want er zijn geen daden en gedachten, geen kennis en geen wijsheid in het dodenrijk. Daar ben je altijd naar op weg.

Maar een mens sterft en hij ligt terneer. Hij blaast zijn laatste adem uit-waar is hij dan?

Waarom negeert u mijn misstappen niet? Waarom gaat u niet voorbij aan mijn fouten? Weldra zal ik tot stof zijn vergaan, u zult naar me zoeken, maar ik zal er niet zijn.'

Ja, mijn huis staat in het dodenrijk, in de duisternis spreid ik mijn bed.

Ik zal hem aanschouwen, ik zal hem met eigen ogen zien, ik, geen ander, heel mijn binnenste smacht van verlangen.

Sommigen sterven, in kracht ongebroken, vredig en zonder zorgen;

Het oog dat op mij is gericht, zal niets zien: u kijkt naar mij, maar ik zal er niet zijn.

het land van het donkerste duister, van de diepzwarte chaos, van het nachtzwarte licht."'

Hij zal wonen in verwoeste steden, in huizen waar geen mens meer woont, in huizen die tot puin vervallen.

Hoor hoe zij je onthalen: “Nu ben jij even zwak als wij, je bent echt een van ons.

Je eigen mensen zullen weer opbouwen wat al eeuwenlang verwoest ligt; fundamenten, door vroegere generaties gelegd, zullen weer worden hersteld. Dan zal men je noemen ‘Hersteller van muren’, ‘Herbouwer van straten’.

tot hij bij zijn voorouders te ruste ging. Hij werd begraven in de Davidsburcht, en zijn zoon Rechabeam volgde hem op.

(49:15) als schapen verblijven zij in het dodenrijk, en de dood is hun herder. In de morgen vertrappen de oprechten hun graf, hun lichaam teert weg in het dodenrijk en vindt geen rust.

(49:7) die vertrouwen op hun vermogen en pronken met hun rijkdom?

dan zal ik je doen afdalen naar hen die je zijn voorgegaan, naar het volk van weleer. Daar zul je wonen, in het land van de diepten, bij hen die zijn afgedaald in de afgrond, in de eeuwige ruïnes. Je zult niet langer in het land van de levenden wonen, daar zul je geen plek meer hebben.

Ja, ik weet dat u mij naar de dood drijft, naar het huis van samenkomst voor alle levenden.

Raadsheren stuurt hij barrevoets weg en van rechters maakt hij dwazen.

Wee degenen die zich huis na huis toe-eigenen, die akker na akker samenvoegen, tot er voor niemand meer ruimte is en zij alleen het land bewonen.