Gerelateerd aan Job 22:11

Het water sloot zich boven mijn hoofd, ik dacht: Ik ben verloren.

Voor de koorleider. Op de wijs van De lelies. Van David. (69:2) Red mij, God, het water staat aan mijn lippen,

(2:4) U slingerde mij de diepte in, naar het hart van de zee. Door kolkend water ben ik omgeven, zwaar slaan uw golven over mij heen.

Mijn weg verspert hij met een muur, de paden die ik ga hult hij in duisternis.

Dan had het water ons meegesleurd, de stroom ons overspoeld,

Overdag stuiten ze op duisternis, ze tasten in de middag rond alsof het nacht is.

Kan jouw stem de wolken bevelen om je met hun regenvloed te bedekken?

of staren naar de grond, maar overal heerst verstikkende duisternis; donker en somber is het, nacht overal.

In zijn huis wordt alles donker, het licht dat hem omringde dooft.

Hij leidt mij en voert mij-in een lichtloos duister.

Uit het licht wordt hij het duister in geworpen, hij wordt uit de wereld weggestoten.

Het is een dag van duisternis en donkerheid, een dag van dreigende, donkere wolken. Als het morgenlicht over de bergen, zo nadert een groot en machtig volk, zoals er nooit tevoren is geweest of ooit nog zal zijn tot in het verste nageslacht.

maar de erfgenamen van het koninkrijk zullen worden verbannen naar de uiterste duisternis; daar zullen zij jammeren en knarsetanden.’

(42:8) De roep van vloed naar vloed, de stem van uw waterstromen-al uw golven slaan zwaar over mij heen.

De weg van goddelozen is alleen maar duisternis, ze struikelen, en weten niet waarover.