Gerelateerd aan Job 17:7

Mijn gezicht ziet rood van tranen, over mijn ogen daalt de diepste duisternis,

(6:8) Mijn ogen zijn gezwollen van verdriet, roodomrand van alles wat mij benauwt.

Ik verdwijn als een schaduw die lengt, als een sprinkhaan die wordt afgeschud;

Wie weet wat goed is voor de mens gedurende het luttel aantal dagen van zijn leeg bestaan? Ze zijn voor hem zo vluchtig als een schaduw. Wie kan hem vertellen wat er na hem komen zal onder de zon?

Dit is wat ons hart zo ziek maakt, en onze ogen troebel:

(31:10) Heb erbarmen, HEER, want ik verkeer in nood, mijn ogen zijn gezwollen van verdriet, mijn ziel en mijn lichaam verkwijnen,

U hebt mij aangetast, en dat spreekt tegen mij. Mijn ziekte teert mij uit, daarmee word ik aangeklaagd.