Gerelateerd aan Job 14:2

Wij zijn hier pas sinds gisteren en wij weten niets; ons leven op aarde is zo vluchtig als een schaduw.

Net als al onze voorouders zijn wij slechts vreemdelingen die als gasten bij u verblijven, ons bestaan op aarde is als een schaduw, zonder enige zekerheid.

Hoor, een stem zegt: ‘Roep!’ En een stem antwoordt: ‘Wat zou ik roepen? De mens is als gras, hij bloeit als een veldbloem.

'De mens is als gras en zijn schoonheid als een bloem in het veld: het gras verdort en de bloem valt af,

De mens-zijn dagen zijn als het gras, hij is als een bloem die bloeit op het veld

U weet niet eens hoe uw leven er morgen uitziet. U bent immers maar damp, die heel even verschijnt en dan al verdwijnt.

(102:12) Mijn dagen gaan heen als een schaduw, ik moet verdorren als gras.

Een mens is vluchtig als een ademtocht, zijn dagen glijden als een schaduw weg.

(92:13) De rechtvaardigen groeien op als een palm, als een ceder van de Libanon rijzen zij omhoog.

Een zondaar daarentegen zal het slecht vergaan: de schaduw van zijn levensdagen zal niet lengen-want hij heeft toch geen ontzag voor God?

Mijn dagen gaan sneller dan een ijlbode; ze vliegen voorbij zonder enige vreugde.

U vaagt ons weg als slaap in de morgen, als opschietend gras

en de rijke op zijn nederige staat, want hij zal vergaan als een bloem in het veld.

(92:8) dat de wettelozen als onkruid gedijen en de onrechtvaardigen bloeien alleen om te worden verdelgd, voor altijd.