Gerelateerd aan Job 10:21-22

Maar nu het dood is, wat zou ik nu nog vasten? Daarmee kan ik het toch niet terughalen. Ik ga naar hem toe; hij komt niet terug bij mij.'

Laat het diepste donker hem omhullen, een dichte wolk hem bedekken en een zonsverduistering hem teisteren.

Nog enkele jaren resten mij, voor ik het pad zal gaan waarlangs ik niet terugkeer.

Al gaat mijn weg door een donker dal, ik vrees geen gevaar, want u bent bij mij, uw stok en uw staf, zij geven mij moed.

Het oog dat op mij is gericht, zal niets zien: u kijkt naar mij, maar ik zal er niet zijn.

Maar een mens sterft en hij ligt terneer. Hij blaast zijn laatste adem uit-waar is hij dan?

(88:12) Komt uw liefde in het graf ter sprake of uw trouw in de afgrond?

Zij zeiden niet: “Waar is de HEER, die ons uit Egypte heeft bevrijd, die ons heeft geleid door de woestijn, door een land van steppen en ravijnen, een land zo dor en duister, een land waar niemand doorheen trekt, waar geen mensen wonen.”

Ik dacht: Ik zal de HEER niet meer zien in het land der levenden, of ooit nog een mens aanschouwen daar waar alles zijn einde vindt.

Dan zou ik nu geborgen in de aarde liggen, dan zou ik geen zorgen hebben, ik zou slapen,

(88:7) U hebt mij onder in de kuil gelegd, in het duister van de diepte,

Sterven zullen we immers allemaal; we zijn als water dat in de aarde wegvloeit wanneer het niet wordt opgevangen. Zou God niet op middelen zinnen en alles in het werk stellen om zijn balling terug te roepen?

Laat het diepste donker hem omhullen, een dichte wolk hem bedekken en een zonsverduistering hem teisteren.

Bovendien ligt er een wijde kloof tussen ons en jullie, zodat wie van hier naar jullie wil gaan dat niet kan, en ook niemand van jullie naar ons kan oversteken.”

(88:13) Weet men in de duisternis van uw wonderen of van uw weldaden in het land der vergetelheid?

Geen donker is zo diep, zo zwart, dat het onrechtplegers kan verbergen.

(44:20) Toch hebt u ons naar de jakhalzen verbannen en ons met diepe duisternis bedekt.

Al gaat mijn weg door een donker dal, ik vrees geen gevaar, want u bent bij mij, uw stok en uw staf, zij geven mij moed.

Zijn de poorten van de dood aan jou getoond, de deuren van het diepste donker-heb je die gezien?

Eer hem, de HEER, jullie God, voordat het donker wordt en jullie struikelen in de bergen, voordat de duisternis intreedt en jullie hopen op het licht, terwijl hij het aardedonker maakt en alles hult in diepe duisternis.