Gerelateerd aan Job 10:1

Maar ik zal mijn mond niet houden, zo beklemd als mijn hart is, zal ik spreken, zo bitter als mijn ziel is, zal ik klagen.

en zelf trok hij één dagreis ver de woestijn in. Daar ging hij onder een bremstruik zitten, verlangend naar de dood, en zei: 'Het is genoeg geweest, HEER. Neem mijn leven, want ik ben niet beter dan mijn voorouders.'

Ik ben rechtschapen-maar mijn leven telt niet meer, ik veracht mijn bestaan.

Als u mij dit werkelijk wilt aandoen, dood me dan liever meteen. Dan blijft verdere ellende mij tenminste bespaard.'

En toen de zon opkwam, liet God een verzengende wind uit het oosten waaien; de zon brandde zo op Jona's hoofd dat hij door de hitte werd bevangen. Hij bad om te mogen sterven: 'Ik ben liever dood dan dat ik zo verder moet leven.'

Maar de armen redt hij van de gesel van hun tong, hij redt hen uit de greep van de sterken.

'Weeg mijn verdriet en mijn boosheid, leg mijn lijden erbij in de weegschaal:

Laat mij maar sterven, HEER: ik ben liever dood dan dat ik zo verder moet leven.'

Waarom geeft God het licht aan ongelukkigen, het leven aan verbitterden?

Als ik schuldig ben-wee mij! Maar zelfs onschuldig kan ik mijn hoofd niet oprichten, verdwaasd van schande, dronken van ellende als ik ben.

Nemen jullie me mijn woorden kwalijk? Is mijn vertwijfeld spreken voor jullie niets dan wind?

Zolang ik zweeg, teerden mijn botten weg, kreunend leed ik, de hele dag.

Laat toch gebeuren waar ik om vraag, laat God mijn hoop verwerkelijken.

Wat zal ik nog zeggen? Wat hij mij beloofd heeft, doet hij ook. Ik zou mijn levensweg hebben vervolgd, gebukt onder mijn bittere lot.

Zo heeft mijn bittere lot mij vrede gebracht. U hebt mij behoed voor het zinloze graf, u hebt mijn zonden weggedaan.

O, geef mij een schuilplaats in het dodenrijk en verberg me daar totdat uw woede is geluwd, stel een tijd vast en kijk dan weer naar mij om.

In tijden van honger behoedt hij je voor de dood, in tijden van oorlog voor de macht van het zwaard.

Als ik werkelijk gedwaald heb, dan is het toch míjn dwaling?

Ik kan niet meer, ik zal niet eeuwig leven; laat mij toch met rust, mijn dagen zijn al vluchtig.

'Luister nu goed naar mijn woorden, laat dat de troost zijn die jullie mij geven.