Gerelateerd aan Jesaja 38:9-22

(30:12) U hebt mijn klacht veranderd in een dans, mijn rouwkleed weggenomen, mij in vreugde gehuld.

Die dag zongen Debora en Barak, de zoon van Abinoam, dit lied:

de HEER heeft mij gestraft, maar mij niet prijsgegeven aan de dood.

Koning Jechizkia en de raadsheren vroegen de Levieten de lof van de HEER te zingen met de woorden van David en de ziener Asaf. Ze zongen vol vreugde, en allen bogen zich in aanbidding neer.

Want hij verwondt en hij verbindt, hij slaat en zijn handen genezen.

Voor de koorleider. Van David, de dienaar van de HEER. Hij sprak de woorden van dit lied tot de HEER toen de HEER hem aan de greep van zijn vijanden had ontrukt, ook aan die van Saul. (18:2) Hij zei: Ik heb u lief, HEER, mijn sterkte,

'Kom, laten wij teruggaan naar de HEER ! Hij heeft ons verscheurd, hij zal ons genezen; de hand die sloeg, zal ons verbinden.

Op die dag zul je zeggen: ‘Ik zal u loven, HEER. U bent woedend op mij geweest, maar uw toorn is geweken, u troost mij.

Toen zong Mozes, samen met de Israëlieten, dit lied ter ere van de HEER: 'Ik wil zingen voor de HEER, zijn macht en majesteit zijn groot! Paarden en ruiters wierp hij in zee.

De HEER heb ik lief, hij hoort mijn stem, mijn smeken,

(2:2) Toen begon hij in de buik van de vis tot de HEER, zijn God, te bidden:

en Hanna bad: 'Nu juicht mijn hart dankzij de HEER, fier heft mijn hoofd zich op, dankzij de HEER, mijn mond spreekt vrijmoedig tegen mijn vijanden, want dankzij uw hulp beleef ik vreugde.

Zie het toch in: ik ben de enige, naast mij is er geen andere god. Ik laat sterven, ik geef leven, ik sla wonden en ik genees. Wanneer ik mijn macht laat gelden is er niemand die redding bieden kan.

Soms leidden zij een lichtzinnig leven en gingen onder hun zonden gebukt,

we waren er zelfs zeker van dat het doodvonnis al over ons was uitgesproken. Maar juist dat liet ons beseffen dat we niet op onszelf moeten vertrouwen, maar alleen op de God die de doden opwekt,

(102:25) Ik smeek: Mijn God, neem mij niet midden in het leven weg, uw jaren duren van geslacht op geslacht.

ze gruwden van elk voedsel en waren de poorten van de dood nabij.

Ik heb geen kracht meer om te wachten. Met welk doel zou ik alles verdragen?

Mijn dagen zijn geteld, mijn toekomst wordt aan mij ontrukt, met de wensen van mijn hart.

Bedenk toch: in een zucht is mijn leven voorbij, nooit weer zal mijn blik het goede aanschouwen.