Gerelateerd aan Jesaja 21:3

De mensen zijn door schrik bevangen. Door kramp en pijn krimpen ze ineen als een vrouw in barensnood. Radeloos staren ze elkaar aan, de vlammen slaan hun uit.

Zoals een zwangere vrouw in barensnood ineenkrimpt en schreeuwt in haar weeën, zo verschenen wij voor u, o HEER.

(48:7) Een siddering greep hen daar aan, zoals krampen een barende vrouw,

Als een lier klaagt mijn hart om Moab, mijn binnenste weent om Kir-Cheres.

Waarom schreeuw je nu? Heb je dan geen koning meer, of is je raadgever verdwenen, dat je ineenkrimpt van pijn, als in barensnood?

De steden worden ingenomen, de vestingen veroverd. Moabs helden sidderen en beven op die dag, zoals een vrouw in barensnood.

Als de mensen zeggen dat er vrede en veiligheid is, worden ze plotseling getroffen door de ondergang, zoals een zwangere vrouw door barensweeën. Vluchten is dan onmogelijk.

Mijn hart schreeuwt het uit om Moab. Zijn vluchtelingen komen tot aan Soar, tot Eglat-Selisia. Klacht op klacht klinkt op de weg omhoog naar Luchit, hun gejammer stijgt op van de weg naar Choronaïm.

Dus zal ik luid huilen om Jazer, weeklagen om de wijnstokken van Sibma. En jullie, Chesbon en Elale, zal ik met mijn tranen doordrenken: voorbij zijn de vreugdekreten om je zomervruchten en je oogst.

De koning hoort van hun komst, zijn handen beginnen te trillen. Angst en paniek overvallen hem, zoals weeën een barende vrouw.

De vijand doemt op als een gier, een gier die boven Bosra cirkelt. Edoms helden sidderen en beven op die dag, zoals een vrouw in barensnood.

Terwijl ze dat deden verschenen er vingers van een mensenhand die iets op het pleisterwerk van de wand van het koninklijk paleis schreven, precies tegenover de luchter, zodat de schrijvende hand goed zichtbaar was voor de koning.

Ik hoorde dit alles en ik beefde vanbinnen, ik vernam het en mijn lippen trilden. Mijn botten werden aangevreten, ik stond te trillen op mijn benen, wachtend op de dag van het onheil, de dag dat u optrekt tegen het volk dat ons aanviel.

‘s Morgens zegt u: “Ach, was het maar avond, ”en ‘s avonds verzucht u: “Was het maar ochtend.” Zo groot zal dan de angst zijn waarin u verkeert, zo bedreigend is het wat u ziet.