Gerelateerd aan Jesaja 17:12-13

(18:5) Mij omsloten de banden van de dood, de kolkende afgrond joeg mij angst aan,

Ze houden boog en zwaard gereed, wreed zijn ze, meedogenloos. Hun krijgsrumoer klinkt als een bulderende zee, ze komen op paarden aangestormd. Hun leger staat in slagorde, als één man gereed voor de strijd. Het richt zich, vrouwe Sion, tegen jou!’

Dan zullen er tekenen zijn aan de zon en de maan en de sterren, en op aarde zullen de volken sidderen van angst voor het gebulder en het geweld van de zee;

En daar, vanuit het oosten, zag ik de God van Israël in al zijn luister verschijnen, met een geluid als het gebulder van de zee, en de aarde straalde ervan.

De waterstromen die je zag, 'zei de engel, 'waar de hoer aan zit, zijn vele landen en volken en stammen.

Een van de zeven engelen met de offerschalen kwam op me af en zei: 'Ik wil je laten zien hoe de grote hoer die aan talrijke waterstromen zit, veroordeeld wordt.

Voor de koorleider. Van de Korachieten. Op de wijs van De jonge vrouwen. Een lied. (46:2) God is voor ons een veilige schuilplaats, een betrouwbare hulp in de nood.

Ik zal het recht als meetlint hanteren en de gerechtigheid als schietlood. De hagel vernietigt de schuilhoek van je bedrog, het water spoelt jullie schuilplaats weg.

Hij steekt de strijdvaan op voor verre volken, hij fluit ze bijeen van de uiteinden der aarde, en daar komen ze, in allerijl.

(65:7) U hebt met kracht de bergen vastgezet, u bent omgord met macht,

(9:4) Iedere laars die dreunend stampte en elke mantel waar bloed aan kleeft, ze worden verbrand, een prooi van het vuur.

De stromen verheffen, HEER, de stromen verheffen hun stem, luid verheffen de stromen hun stem.

zal de Heer de koning van Assyrië en zijn geweldige legermacht over hen uitstorten als de grote watermassa’s van de Eufraat: ze zullen buiten hun oevers treden en over alles heen stromen.

De stem van de HEER boven de wateren, de God vol majesteit doet de donder rollen, de HEER boven de wijde wateren,

(9:6) U hebt volken bedreigd, goddelozen omgebracht, hun namen uitgewist voor eeuwig.

Zo niet de wettelozen! Zij zijn als kaf dat verwaait in de wind.

Ik maak van jou een scherpe dorsslede, een nieuwe slede met dubbele sneden. Bergen zul je dorsen en vermalen, van heuvels laat je niets over dan kaf.

Wordt hij weggeblazen als kaf in de wind? Wordt hij meegerukt als dorre aren in de storm?

Maar dan opeens, in een oogwenk, worden de barbaarse horden tot fijn stof, de horden der geweldenaars tot dwarrelend kaf.

Op hetzelfde ogenblik verpulverden het ijzer, leem, brons, zilver en goud. Het werd als kaf op een dorsvloer in de zomer; de wind voerde het mee, totdat er geen spoor meer van te vinden was. Maar de steen die tegen het beeld was geslagen, werd een hoge berg die de hele aarde bedekte.