Gerelateerd aan Jakobus 4:9

Gelukkig de treurenden, want zij zullen getroost worden.

Zelfs al lacht het hart, het lijdt pijn, vreugde eindigt altijd in verdriet.

Verdriet dat God geeft leidt tot inkeer die men nooit berouwt en tot redding; verdriet dat de wereld geeft leidt alleen maar tot de dood.

Wee jullie die nu verzadigd zijn, want je zult hongeren. Wee jullie die nu lachen, want je zult treuren en huilen.

En nu iets voor u, rijken! Weeklaag en jammer om de rampspoed die over u komt.

Voor ik vernederd werd, tastte ik mis, nu houd ik mij aan uw woord.

Ik heb wel gehoord hoe Efraïm treurt: “U hebt mij geslagen als een jonge os die nog niet is afgericht. Breng mij bij u terug, laat mij terugkeren, want u, HEER, bent mijn God.

en overdenken wat je gedaan hebt; je zult je schamen, en zwijgen omdat je vernederd bent-maar ik vergeef je alles wat je hebt gedaan. Zo spreekt God, de HEER.'

Wie toch ontkomen, zijn als duiven uit het dal-verdreven naar de bergen, kermend in hun schuld.

Het is beter dat je naar een huis vol rouw gaat dan naar een huis vol feestrumoer, want in een huis vol rouw eindigt iedereen. Dat neme ieder mens zijn leven lang ter harte.

Op die dag heeft God, de HEER van de hemelse machten, jullie opgeroepen tot weeklacht en rouw; jullie moesten je kaalscheren en een rouwkleed aantrekken.

Maar Abraham zei: “Kind, bedenk wel dat jij je deel van het goede al tijdens je leven hebt ontvangen, terwijl Lazarus niets dan ongeluk heeft gekend; nu vindt hij hier troost, maar lijd jij pijn.

Zij die in tranen zaaien, zullen oogsten met gejuich.

Geef haar net zoveel pijn en rouw te dragen als zij zich luister en overvloed heeft gegund. Ze zegt bij zichzelf: Ik zit hier als een koningin, niet als een arme weduwe. Mij zal niets gebeuren!

Mijn lier is geworden tot rouwinstrument, mijn fluit tot de stem van de treurenden.

Het huis van David en de inwoners van Jeruzalem echter zal ik vervullen met een geest van mededogen en inkeer. Ze zullen zich weer naar mij wenden, en over degene die ze hebben doorstoken, zullen ze weeklagen als bij de rouw om een enig kind; hun verdriet zal zo bitter zijn als het verdriet om een oudste zoon.

De vreugde is verdwenen uit ons hart, onze reidans is veranderd in rouw.

Zij komen terug in tranen, ze heffen smeekbeden aan, en ik zal hen leiden. Ik breng hen naar stromende beken en voer hen over geëffende wegen; daar kunnen zij niet struikelen. Want ik ben voor Israël een vader, en Efraïm is mijn eerstgeboren zoon.

Gelukkig jullie die honger hebben, want je zult verzadigd worden. Gelukkig wie nu huilt, want je zult lachen.

Meisjes dansen vrolijk in de rei, jongens en grijsaards dansen mee. Hun rouw verander ik in vreugde, ik troost hen, hun verdriet vergeten zij.