Gerelateerd aan Exodus 8:8

'Vergeef me mijn zonde nog deze ene keer en bid de HEER, uw God, dat hij mij nog van deze ene dodelijke plaag verlost.'

Bid tot de HEER dat hij een eind maakt aan die vreselijke donder en hagel. Dan laat ik jullie gaan en hoeven jullie hier niet langer te blijven.'

(8:21) Toen ontbood de farao Mozes en Aäron. 'Goed, 'zei hij, 'ga uw God maar offers brengen, maar blijf in mijn land.'

'Alstublieft, 'smeekte de koning de godsman, 'bid voor mij en probeer de HEER, uw God, te vermurwen, zodat ik mijn arm weer kan bewegen.' De godsman wist de HEER mild te stemmen, zodat de koning zijn arm weer kon bewegen zoals eerst.

Daarop ging het volk naar Mozes. 'We hebben gezondigd, 'zeiden ze, 'want we hebben de HEER en u verwijten gemaakt. Bid tot de HEER dat hij ons van die slangen verlost.' Mozes bad voor het volk,

Die nacht nog ontbood de farao Mozes en Aäron. 'Ga onmiddellijk bij mijn volk weg, 'zei hij, 'u en alle Israëlieten! Ga de HEER maar vereren, zoals u hebt gevraagd.

Daarop werden Mozes en Aäron opnieuw bij de farao gebracht, en nu zei deze: 'Ga de HEER, jullie God, dan maar vereren. Maar wie gaan er eigenlijk mee?'

Toen zei Simon: ‘Bid voor mij tot de Heer dat het me niet zal vergaan zoals u hebt gezegd.’

'Wie is die HEER, dat ik hem zou gehoorzamen?' vroeg de farao. 'Waarom zou ik de Israëlieten laten gaan? Ik ken de HEER niet en de Israëlieten laat ik niet gaan.'

Ze vroegen Samuël: 'Bid voor ons, uw dienaren, tot de HEER, uw God, dat we niet hoeven te sterven. Want we hebben al zoveel verkeerd gedaan, en nu hebben we het nog erger gemaakt door om een koning te vragen.'

Toen ontbood de farao Mozes en zei: 'Ga de HEER dan maar vereren. Jullie kinderen mogen mee, maar jullie schapen, geiten en runderen moeten jullie hier laten.'

Zodra er doden vielen, zochten zij God, zij kwamen tot inkeer en verlangden naar hem,

De HEER richtte zich tot Jeremia, nadat koning Sedekia met de inwoners van Jeruzalem overeengekomen was dat er een algehele vrijlating zou worden afgekondigd.

Toen aan de farao, de koning van Egypte, bericht werd dat het volk gevlucht was, kregen hij en zijn hovelingen spijt. 'Hoe konden we Isra ël zomaar laten vertrekken!' zeiden ze. 'Nu zijn we onze slaven kwijt.'

Zeg tot God: 'Hoe ontzagwekkend zijn uw daden, uw vijanden kruipen voor u, zo groot is uw macht.